Ton Kruijning & Benny's Big Show Orchestra

Volgende show!!!!!

2012-02-27T21:44:00.001+01:00

hoeft verder geen uitleg!

Theater techniek

2012-02-26T11:33:00.000+01:00

We hebben het er al eens vaker over gehad, maar het spelen met een dergelijk groot orkest zoals het onze, is nogal een technische uitdaging. Temeer dat er (op een paar na) alleen maar akoestisch instrumentarium wordt gebruikt. Dat betekend dan ook dat er een enorme expertise nodig is om een clubje zoals het onze goed uit de verf te laten komen tijdens een optreden.

En ja, voor de hobbyist is dit dan ook een paar nummertjes te groot, veel te groot, zeg maar. En nu, tijdens onze theatertour, leer je steeds meer deze broeders waarderen.

Schouwburg Amstelveen, 25 februari, goed een 3 kwartier onderweg met de voorstelling en

KABOEM!!!! alsof er een straaljager zijn naverbrander op het podium open trekt!!!!!!

Houston, WE DO HAVE A PROBLEM!!!

Geluid weg en daarvoor in de plaats een gigantische stoorzender, zo lijkt het wel!

Gevolg; de pauze voor het publiek kwam even wat sneller als bedoeld en een koortsachtig snel overleg achter de schermen.

En hier blijkt nu eens te meer dat we met de echte professionals te maken hebben. Het hoofd koel houden, snel achterhalen van waar het probleem zit. En dat is dan een hele goeie om uit te vogelen.

Want waar zit het probleem? Hier?

Of hier?

Tsja? ga het maar zoeken!

Tegenwoordig is het voornamelijk digitaal spul, van wat er gebruikt wordt om een voorstelling goed te regelen. En heb je dan ook veel meer aan een IT opleiding als wat dan ook om te achterhalen van waar en wat er fout zit.

Uiteindelijk zou het wel eens de uitsturing van het geluid op het podium naar de zaaltafel kunnen zijn, althans dat blijkt uiteindelijk de meest voor de hand liggende oorzaak. Een storing in een van de kabels die mengtafel (FOH) in de zaal moet voeden, blijkt de meest waarschijnlijke optie.

Kabel vervangen dus en maar hopen dat het verder goed gaat. Of te wel, vertrouwen hebben op de boys die er verstand van hebben.

Digitale theatertechniek, modern, snel, beter, ingewikkelder en ga zo maar door. Maar hoe dan ook, alles kan kapot, zelfs de meest geavanceerde materialen. Dat blijkt.

En geavanceerd, dat is het, allemaal. Een trailer vol met dat spul. Maar goed, de snel opnieuw aangelegde kabel heeft in ieder geval gezorgd dat we onze show ongestoord konden afmaken. En ook Ben en Maggie hadden er weer vertrouwen in. En die eerste zag er in het begin nog niet veel heil in;

Met enige vertraging en een vervroegde pauze, is het toch weer helemaal goed gekomen, mede te danken aan onze Dick die er met een goede bak humor het publiek volledig op zijn hand had. Ook al een vakman die Dick van ons en daarmee het geheime wapen van BBSO!

"The show must go on"

2012-02-19T00:00:00.000+01:00

Nog vier te gaan.

Amstelveen, op 25 februari.

Uden, op 31 maart.

Almelo, op 8 april.

Veldhoven, 28 april.

Dan zit het er weer op, de Theater Tour met Ben Cramer en Maggie MacNeal.
Maar eerst even een tussentijdse evaluatie.

Er waren er in totaal 10 gepland en geboekt, theaters, voor deze unieke show. 2 zijn er geannuleerd, namelijk die in Aalsmeer en Almere. Hoe spijtig is dit? Zeer spijtig zullen we maar even zeggen. De zogenaamde crisis is blijkbaar ook duidelijk in het entertainment wereldje goed te voelen. Er zijn, en niet alleen bij ons, al veel meer theatervoorstellingen geannuleerd in het totale aanbod. En aardig wat ook, heb ik me laten vertellen. De business heeft het moeilijk, dat blijkt. Ook de grote acts trekken al lang geen volle zalen meer, een uitzondering daar gelaten. En wij zien het ook. Dat neemt niet weg dan wij gewoon onvervalst alle energie en enthousiasme in deze show blijven steken.

Want niet om het een of ander, wij hebben de smaak inmiddels goed te pakken. Zeker na de live TV uitzending bij omroep Max. Wat een ervaring was dat, geweldig gewoon!

Maar goed, nog 4 te gaan en dan is het klaar, over en uit. Nou? Er zit zeer waarschijnlijk nog wel een heel aardig staartje aan de tour verbonden. Maar daar mag en ga ik dus nu mooi even mijn mond over houden en dat is best wel lastig voor me, geloof me.

De eerste 4 shows waren zonder meer een geweldige ervaring en het publiek heeft zeer zeker ook genoten, dat bleek wel uit de reacties. Daarnaast zijn er gaande weg een aantal kleine aanpassingen gedaan in de show. Want zo een theatervoorstelling moet zich kunnen ontwikkelen en doet dit dan ook. Om maar niet te spreken over die mooie stunt die we met Ben Cramer hebben uitgehaald om zijn nieuwe single, zonder te repeteren met hem spontaan in het programma in te lassen. De grap was dat hij er zelf totaal niet van op de hoogte was en zo voor het blok gezet werd. Het was een zeer gewaagde stunt, dat wel. Maar het heeft geweldig uitgepakt, dat dan ook weer. Ook Maggie ( Sjoukje) heeft het heel goed naar de zin met die 55 Brabantse malloten op het podium.

En eerlijk is eerlijk, het zijn beide rasartiesten en heerlijk om mee te mogen werken. Daarnaast zijn wij inmiddels ook goed op die 2 ingespeeld, want ja, zo nu en dan springen ze uit hun draaiboek en mogen wij er maar even snel achter aan hobbelen. Scherp in de gaten houden die twee is dan wel het verhaal. Maar dat maakt het dan ook wel weer spannend op een heel andere manier.

En hoe uniek is deze vorm van een theatervoorstelling? Daar waar het publiek vooraf mede mag gaan bepalen van wat er gepeeld gaat worden in de show. Uitzonderlijk dus. Een week vooraf gaande aan een voorstelling weten wij ook pas wat er op een bewuste avond gespeeld moet worden. Met kan kiezen uit 100 verschillende nummers en die moeten wij, naast het reguliere werk allemaal in de vingers hebben. Dat is veel werk, heel veel zelfs. Maar dat mag de pret allemaal niet drukken. En eerlijk gezegd hebben wij (de muzikanten) het relatief simpel. Tenslotte dienen wij alleen maar voor een avondje muziek te zorgen. Hoe simpel kan het zijn? Nee, alle crewleden ( stagehands, geluid en licht techneuten, kleding, catering) die sjouwen zich het apezuur op een dag van de voorstelling. In de ochtend om een uurtje of 10 op pad en de volgende ochtend om een uurtje of 4 a 5 pas weer klaar met het hele circus van wat er allemaal nodig is. Een hele trailer vol, om precies te zijn.

Je moet maar een hobby willen hebben, toch?

En dan hebben we het nog niet eens gehad over onze eigen Ben, die dagen aaneen arrangementen in elkaar heeft zitten knutselen, slapeloze nachten er aan over heeft gehouden en het hele spul maar weer elke keer haarscherp en okselfris op het podium hoopt aan te treffen. Zo nu en dan is de vermoeidheid op zijn gezicht heel duidelijk te zien.

Gelukkig is er dan zoiets als de afdeling "het betere schilder en plamuurwerk" standby. En in deze foto moest ik zelf even "ingrijpen". maar dat terzijde.

Want linksom of rechts om en hoe dan ook,

"The Show Must Go On".

En dat doet die dan ook, crisis of geen crisis.

BBSO live bij omroep MAX

2012-02-17T13:55:00.000+01:00

Zo nu en dan kom je als Orkest in situaties waar bepaald niet iedereen mee vertrouwd is. Zo ook voor ons, in dit geval. Live Televisie uitzendingen, bijvoorbeeld.

Nu zijn we als orkest toch echt wel wat gewent en zo hier en daar ook aardig "door de wol geverfd" zoals dat heet. Nu zitten we midden in een theatertour met 2 Nederlandse Vip's en dat zal niemand ontgaan zijn. Nu is dit op zich al iets heel aparts, want ja, welk orkest of band krijgt een kans om dit maar "even" te doen. Maar Live Televisie? Dat is dan nog echt iets van een heel andere orde.

Studio 23 van Omroep MAX was het toneel van wellicht de kortste set met muziek ooit door ons gespeeld. Zegge en schrijven 3 hele minuten, meer niet. Dat was het, wat live werd uitgezonden. Een aantal nummers mooi in elkaar gearrangeerd zoals we die ook in onze Theater tour hebben zitten, maar dan wel even tot 3 minuten gereduceerd. Ben Cramer voorop en wij er achter. Met 25 orkest leden in een veel te kleine studio die bepaald niet was ingericht op een dergelijke "overval". Nu was dit vooraf wel duidelijk en vandaar dan ook dat we maar met pakweg de helft van ons "bandje" naar Hilversum zijn vertrokken, maar dan nog.......

Een live TV uitzending vraagt om een hele strakke logistieke organisatie, tot op de seconde af. Geen gedoe, geen geklooi en post onvoorzien bestaat gewoon weg niet. Dit moet en is dan ook in een strak tijdsplan uitgeschreven en gaat dan ook gewoon zo gebeuren, punt uit. Dat dit dan ook de nodige discipline vereist van iedereen die hier bij betrokken is, mag dan duidelijk zijn. Productieleiding, Opnameleiding, Cameramensen, Geluidstechneuten, Regie assistentes, Productie assistentes, Visagiste en ga zo maar even door, het loopt er allemaal rond en strak georganiseerd.

En ja, dan komt er ook nog een clubje muzikanten binnen gemarcheerd die dit allemaal nog nooit hebben meegemaakt, op eentje na dan, onze eigen Ben natuurlijk.

Hoe spannend kan dit zijn? Heel spannend dus, maar niet alleen voor ons??? De "hut" (studio) ineens ramvol met peoples die allemaal maar een doel hebben, een goede live TV uitzending maken, hoe ingewikkeld kan dit zijn? Dat is dan een goede vraag, maar spannende momenten zijn er blijkbaar ook;

Maar vraag me niet wat ten grondslag ligt aan deze uitdrukkingen'

Inderdaad, bij een programma zoals Tijd voor Max hebben ze niet echt veel ervaring met een dergelijke grote club muzikanten. En dan ook nog zo eentje als Ben Cramer die daar bijna letterlijk de Clown loopt uit te hangen. Hij zing hier nu nog steeds over bij ons in de theater tour, autobiografisch dus, dat bleek wel weer.
Maar hoe relaxed verliep het hele verhaal nu eigenlijk? Tijdens het opbouwen van ons arsenaal aan instrumentarium dreigde heel even een kleine chaos te ontstaan, maar nu praat ik even voor mezelf. Ik was heel even het overzicht kwijt. Op een "vierkante millimeter" als het ware en binnen no time je handel speelklaar te hebben, zorgde heel even voor een paar logistieke uitdagingen. "Ja, het mot nu eenmaal binnen een bepaalde tijd geregeld zijn". Dus, "ff bakkie doen en peukie roken" is er dan niet bij, jammer dan. En ja, voor dit ene nummer, moest zo ongeveer de hele "percussie kerstboom" opgetuigd worden. Tenslotte doen we het alleen maar heel goed of helemaal niet en het laatste is dus gewoon weg geen optie.

Nu gebeurt er veel op zo een middag ter voorbereiding, zeg maar gerust heel veel. En veruit het meeste is ons allemaal ontgaan. Zo zijn er camera posities die moeten worden ingesteld, geluid moet worden bepaald en in de juiste verhouding uitzending gereed worden gemaakt. Dan worden er vanuit de regie de heren gitaristen even gemaand om hun gitaren te gaan stemmen, grappige actie overigens! Testshots worden er gemaakt. Wel eens van autocue gehoord? nou dat ziet er dan zo uit:

En de camera's? ze staan en hangen overal:

En ja, deze zijn dan ook van een geheel andere orde zoals je die ook weel eens in de supermarkt of benzinestation tegen komt, logisch ook eigenlijk. Alleen in dit geval, elke "neuspeuteractie" of "zit mijn haar wel goed gezicht", gaat genadeloos live de ether in en dus ook de huiskamers binnen komen. Daar moet je dan maar even niet bij nadenken.

Uiteindelijk is alles geregeld voor een 50 minuten live TV. En dan is er rust en ontspanning.

Voor ons als orkest een geweldige ervaring, met een heleboel organisatie talent die zich weer van haar beste kant liet zien en wederom staat iedereen inclusief onze eigen crew op scherp, heel scherp. Want ja, met dit soort van acties heb je en krijg je maar een kans om het ineens goed te doen, meer niet en gaat het genadeloos de huiskamers binnen. En hoe goed ging het nu? Als een "naaimachientje" zo goed.

Professionele instelling van iedereen daarbij betrokken is de clou, simpel toch? een eitje zou je zeggen, nou??? bijna.

Voor die gene die het allemaal nog eens wil zien; gebruik de volgende link;

http://www.bennysbigshoworchestra.nl/nieuws-2/

Hupsake, en nu op weg naar Amstelveen, voor de volgende theatershow.

Met BBSO op live TV

2012-02-12T19:57:00.001+01:00

Inderdaad, jullie zien het goed. Donderdag 16 februari gaan we live op TV bij omroep MAX. Het een en ander heeft alles te maken met Ben Cramer die helemaal ondersteboven is, van ons orkest en hoe wij een invulling geven aan de theatertour die wij samen met hem en Maggie MacNeal op dit moment in een aantal Nederlandse theaters aan het geven zijn.

Ben Cramer zit dit jaar 45 jaar in het artiesten vak. Dat wil hij dan ook aan het Nederlandse publiek laten weten ook. Er zit dus een hele grote show in de spreekwoordelijke pijp. Hoe die show er uit komt te zien en met wie aan (muzikale) gasten hij dit gaat organiseren en welke omroep het mogelijk gaat worden die het gehele verhaal wil gaan vastleggen, is nog in zijn geheel niet duidelijk. Maar dat hij dit muzikaal wil laten begeleiden met een bepaald orkest, tsja...................................??? Ik wist het wel, als ik Ben zou heten???

Maar even terug naar de televisie-uitzending.

Het zullen hooguit 1 of 2 nummers zijn die we live de ether in gaan gooien as donderdag, maar dat neemt niet weg dat dit toch wel heel erg leuk is om te doen. Wat een beetje jammer is, is het feit dat er maar een 25 personen van ons orkest daar in die studio passen. Dat is pakweg de helft dus. Hoe dan ook, ook dit gaat een leuke ervaring worden.

Dus kijken op Donderdag 16-02, om 17.30 uur Nederland 2.

Het podium

2012-02-05T15:44:00.000+01:00

De tijden veranderen en daarmee de techniek ook. Dat blijktuit allerlei verschillende (technische) innovaties die er over het algemeen inons dagelijks leven inmiddels al zo gewoon zijn geworden. Er ons oververwonderen doen we in de regel al lang niet meer. Zo ook de podia entheatertechnieken, zijn zaken die mooi mee zijn gegaan in de ontwikkeling.

Inmiddels zitten we midden in een theatertour waarbij ditnog maar eens weer mooi duidelijk wordt.

Een theaterpodium bijvoorbeeld. Voor elke verschilde vormvan theater een compleet verschillende aanpak van hoe het een en ander er uitmoet komen te zien, en dat is logisch natuurlijk. De materialen daar in tegenzijn veelal dezelfde. Decors, podium indelingen, geluid en licht en alle anderezaken die een voorstelling moeten laten “werken”, zijn meestal het zelfde.

Maar het grote verschil met zeg maar een jaar of 20 geleden,is onmiskenbaar de innovatie in de technieken.

Moest er vroeger nog een decor volledig in elkaar getimmerd,gezaagd, geschilderd en ik weet niet wat nog meer gedaan worden. Nu dus nietmeer. Veelal goed doordachte en voornamelijk slimme oplossingen voor een enormehoeveelheid aan werk, hebben plaatsgenomen in de huidige en verschillendemanieren van theatervoorstellingen. Sneller, sterker, veiliger, betere enlichtere toepassingen is nu het verhaal.

Bij ons dus ook.

BBSO achter de schermen:

Het moderne trussmateriaal wat zo ongeveer niet meer weg te denken is voor elke vorm van.

Licht gewicht, beren sterk, en volledig veilig.

podiumdelen, in hoogte verstelbaar en geen spijkers meer nodig.

2, 4, 10, of 20 meter breed, geen enkel probleem. de hoogte in? ook al geen moeite!

maar wel even stevig vast zetten;

De hele boel in elkaar storten? niet echt een optie.

En dan uiteraard de boel nog even er gelikt laten uitzien:

Moderne en wat oudere technieken samen, Analoge en digitale belichting;

Een beetje licht, en uiteraard ook een beetje geluid nodig, zeker met een orkest van onze afmeting en deze is dan nog alleen maar voor het geluid op het podium:

maar ook het publiek moet bedient worden van het beste;

Vanzelf moeten al deze materialen naar en van het theater worden versleept, de oplossing is dan een grote trailer:

En zo houden we vanzelf een aardig clubje mensen van de straat af. Het publiek ziet dit allemaal niet, die krijgen uiteraard een ander beeld van het geheel;

op dat moment is de zaal nog helemaal leeg.

En het eindresultaat ziet er dan zo uit;

En als het allemaal gereed staat, is het tijd voor wat andere zaken:

Je kleding bij elkaar zoeken bijvoorbeeld:

En jezelf even "geestelijk voorbereiden" op wat komen gaat. In de meditatieruimte bijvoorbeeld;

Een zwaar leven is het, muzikant zijn, dat lijkt me dan helder :-)

BBSO LIVE!

2012-01-16T19:45:00.000+01:00

Het mooiste van een live optreden is eigenlijk wel dat eraltijd wel eens wat mis gaat. Nu is dat op zich niet zo vreemd, want ook in demeest professionele orkesten gebeurtdit, dus bij ons ook en daardoor bij mij ook.

Nu is dat allemaal niet erg,zolang het maar geen zaken zijn die feitelijk afbreuk doen aan een optreden. Enin veruit de meeste gevallen zijn het van die dingetjes die eigenlijk nietopvallen en in de regel al weer zijn opgelost voordat er dan ook maar iemandvan het publiek iets in de smiezen heeft. Het leuke van live is dan ook dat hetlive is.

Dit keer overkomt mij iets, watme nog nooit is overkomen. En niemand die het in de gaten heeft. Maar opgelostmoet het wel worden.

Een van mijn kleine bekkens krijgt na een waarschijnlijk ietste harde tik het even te kwaad en springt spontaan in een heel andere vorm. Endat laatste kan natuurlijk eigenlijk niet, maar gebeuren doet het toch. Acuutingrijpen is dan de enigste optie. En natuurlijk op het moment dat een van onzebezoekers dit even mooi kon vastleggen op film.

Kijk maar;

BBSO Back Stage

2012-01-08T12:19:00.000+01:00

Een orkest, band, toneelgezelschap, of musical productie.Het zijn allemaal van die zaken waarmee in het hele land ,dag in dag uit, mensenmee bezig zijn. Professioneel, semiprofessioneel of amateur gezelschappen. Bandjes die spelen in kleine kroegen totmegaproducties die je kunt vinden in Ahoy of het Gelderdome. De variantie isenorm. Van bandjes die in een kroegje staan te spelen voor 35 mensen en weerandere die in het Gelderdome voor 35000 mensen staan te spelen. Diversiteit genoeg, lijkt me. En of je nu JanJansen heet en met je gitaar helemaal alleen in een kroeg staat te spelen ofMarco Borsato in het Gelderdome. De vertolker van deze kunstvorm ( want zo heetdat nu eenmaal) wil altijd dat zijn werk goed overkomt bij het publiek. Hetgeluid moet perfect maar zeer zeker ook het visuele aspect. In sommige gevallenzelfs belangrijker. Dit laatste in het kader van, “het oog wil ook wat”.

Maarhoe je het ook draait of keert, zonder technische ondersteuning, al is het maarin de simpelste vorm, gebeurt er na genoeg niets of heel erg weinig. Er is geenartiest die zonder kan. En wat kan er dan? Nou, veel, zeg maar gerust heel ergveel. En dit laatste, daar gaan we even naar kijken.

Neem nu ons orkest als voorbeeld. 55 personen groot en oppad naar een optreden, waarbij zoals op dit moment voor onze Theatertour ook 2bekende BNers aan mee doen. Dat is dusal een heel aardig groot circus wat in beweging komt. De techniek en de mensendie dit verzorgen, zijn in de regel al zo rond een uurtje of 9 a 10 in deochtend op pad richting theater. Let wel, de show begint om 8 uur in de avond.Dan zijn er dus al een mannetje ( vrouwtjes ook, by the way) of 10 a 12 on themove. In het vakjargon heet dit gewoon “thecrew”. Geluidtechneuten, lichttechneuten, podiumbouwers, catering, kleding enga zo maar door. Niet te vergeten, een volle trailer met techniek. In de regelis men dan zo rond 11.00 uur op locatie. Voordat er dan het eerste instrumentop het podium kan is het zo ongeveer 16.00 uur. 5 uur technische opbouw zit hier dus tussen. Nu begint er nog een klusjevan een uurtje of 2 om alle geluid en licht instellingen voor die bepaalde locatieoptimaal te krijgen.

Per saldo zijn we dan dus al een uur of 8 onderweg. De showduurt iets meer dan 2 uur. Wat ’n gedoe allemaal, zou je kunnen zeggen. Geloofme, het kan echt nog veel en veel gekker.

In ons geval, zijn onze crewleden allemaal vrijwilligers, diedit klusje even klaren. Wat bezielen die lui dan om zich in het zweet tewerken, ’s morgens vroeg op en pas weer de volgende dag vroeg naar bed. In deregel om zo een uurtje of 4 a 5 in de ochtend. Want ja, na de show mag de gehelehandel weer worden ingepakt. De muzikanten zijn dan al lang weer weg. Een uurtjena dat het doek dicht is zitten die al weer in de touringcar, lekker na tegenieten. En de crew? Nee, die nog even niet.

Nu zijn wij allemaal “hobbymuzikanten” en hebben hetvoorrecht om muziek te maken in een goed georganiseerd orkest wat op een zeer professionele manier zich presenteert aan het publiek. De basis om dit tekunnen doen is dan ook “the crew” die eigenlijk nooit of nauwelijks waar tenemen zijn.

Een voorrecht, om te kunnen spelen in een dergelijkesetting, dat is het. En respect, heel veel respect voor de mensen die dit backstage allemaal mogelijk maken.

Een nieuw jaar.

2012-01-02T00:16:00.000+01:00

Een nieuw jaar met nieuwe uitdagingen, kansen enmogelijkheden. Een druk jaar ook. Met eentheatershow die tot april loopt en zoals gebruikelijk weer de nodige “normale”optredens, zo hier en daar. Maar zo normaal is het eigenlijk allemaal niet,vanzelfsprekend ook niet. De crisis,weet je nog? En inderdaad, het entertainmentwereldje voelt het ook. Het gaatallemaal een paar stappen terug. Daarwaar het voorheen geen enkel probleem was om een grote en veelal dure band of orkest voor eenfeestje in te huren met hier en daar een paar artiesten er bij, dat wordt snelminder. En laten we eerlijk zijn, wehebben zo de afgelopen tijd op gelegenheden gespeeld waar hetallemaal niet op kon. Of dat dit hetkomende jaar, of jaren nog zo gemakkelijk gaat? Ik denk ’t niet.

De collegae die er hun boterham mee moeten verdienen, tsja,die zullen wel wellicht nog het meeste gaan voelen. En voor ons dan? Geen flauwidee! Waarschijnlijk gaan we minder frequent op pad met zijn allen. Jammer danen we gaan het zien hoe zich het een en ander gaat ontwikkelen.

En op dit blog? Nee hoor! Hier geen crisis. Lekker doorgaanmet waar ik mee bezig ben.

We hebben tenslotte hier nog wel het een en ander te meldende komende tijd. Op dit moment is de theatertour actueel, maar we hadden nogeen serie artikelen over de muzikale reis van een hele tijd geleden. Precies,we waren met onze reis net in de UK aangekomen en zijn daar vanwege de tourmaar even in de parkeer stand beland. Maar die pak ik uiteraard weer op, over eentijdje.

Maar zoals ik al aangaf het wordt toch weer een druk jaar. DeJukebox tour loopt tot eind April en er wordt stiekem al gesproken ( in de wandelgangen)over een groter vervolg. Maar daaroverlater meer.

Maar nu terug naar de muziek, daar gaat het tenslotte hieraltijd over.

Het komende jaar gaan we weer eens wat percussie instrumentenonder de loep nemen en dan met name de functionaliteit van het een en ander.Dat gaat nog wat hele aardige artikelen opleveren, denk ik.

Alvast even een klein voorproefje?

We kennen ze allemaal, althans de meeste onder ons. Een helegrote Amerikaanse band die al ruim dertig jaar onvoorstelbare lekkere, maarvooral hele goede muziek maakt. Opgerichtin 1969 ( das dus inmiddels 42 jaar geleden) En ze doen het nog steeds en nietzo een klein beetje ook. Oorspronkelijk een soulband opgericht door ene MauriceWhite ( mooie naam voor een donkere Amerikaan) Inmiddels zijn de heren dus ookniet meer zo piep. Maar aan hun live optreden merk je daar dus niks van. En zozie je maar weer, muziek is tijdloos en het maken er van dus ook.

Kijk naar het onderstaande voorbeeld en geniet van “die ouweknarren”. De uitdaging hier voor jullie is nu om te achterhalen van wat deze band metritmes, tempoverschillen, maar voornamelijk de diversiteit aan percussieinstrumenten aan 't uithalen is. En als je er uit bent, vertel het mij ook even :-)

EWF live……

het nieuwe jaar

2011-12-31T00:26:00.000+01:00

Het afgelopen jaar is er veel gebeurt, heel veel zelfs. Zois er een nieuwe percussie set gekomen met een compleet nieuw rack en dit heeftinmiddels zijn waarde al meer dan eens bewezen. Uiteraard zijn we flink aan deslag gegaan met onze nieuwe theatershow, waarvan we op 14 december de premièrein Den Bosch hadden. En zo tussen debedrijven door nog een aantal shows gedaan met verschillende Nederlandseartiesten. Al met al was het aardig wat,van wat er zo voorbij is gekomen.

Op dit blog zijn verschillende artikelen geplaatst, dieuiteraard met de theatershow te maken hebben. En daar zal ook in 2012 nog welhet nodige bijkomen.

Ondertussen staan we op de laatste dag van 2011 en wil ikbij deze vanuit hier een ieder een heel gezond, gelukkig maar vooral ook eenheel muzikaal jaar toe wensen. Aan mij zal het niet liggen en aan ons orkestook niet. De theatertour loopt tot inapril 2012 en tussendoor zullen er nog wel wat andere optredens op de agendakomen. Maak je niet ongerust, ik houdeen ieder wel op de hoogte van alle ontwikkelingen.

Tot ziens in het nieuwe jaar.

Ton Kruijning,

Percussionist, Benny’s Big Show Orchestra.

Live in Den Bosch "Jukebox on tour".

2011-12-26T17:07:00.000+01:00

In het theater in Den Bosch op 14 december. De eerste van de tien theatershows met Ben Cramer en Maggie MacNeal. Een muzikale show met een ongekende muzikale diversiteit.

Jukebox on tour live

2011-12-20T22:55:00.000+01:00

Hieronder een impressie van TV 73 uit Den Bosch van onze première voorstelling op 14-12-2011.
Op het moment dat er meer filmmateriaal beschikbaar komt zal deze ook hier te zien zijn.

Op weg naar Capelle.

2011-12-18T10:11:00.000+01:00

Aan de ijssel wel te verstaan. Daar staat het Isala theaterop ons te wachten na een knallende première in Den Bosch. En geknald hebben we.De recensies in de landelijke dagbladen waren zeer lovend en het publiek in dezaal dol enthousiast. De kop is er dus af en nu op weg naar de volgende. Dezetheatershow met Ben en Maggie heeft een lange maar goede en stevigevoorbereiding gehad, maar het staat als een huis. Het publiek in Capelle gaathet ondervinden, de smaak zit er nu namelijk heel goed en stevig in bij onsorkest.

Hieronder al vast een aantal impressies van de premièrevoorstellingin Den Bosch.

Bij Herman den Blijker.

2011-12-10T12:31:00.001+01:00

Vanavond 10 december 2011. Nog net even voor de première vanonze theatershow een leuke gig. Bij Herman Den Blijker in Las Palmas inRotterdam.

Samen met Sandy Kandou, Antje Monteiro, Karin Bloemen en Mr.Frank in Person.

Wat is nu het leukste? Daarwaar ons Orkest het beste in is. Totaal verschillende artiesten begeleiden ende boel eens flink op zijn kop zetten.

Nog steeds een hobby.

2011-12-06T21:30:00.001+01:00

Daarmee is het begonnen ’n slordige 30 jaar geleden eneigenlijk al wat langer maar dan is het meteen weer van, “zo, moet wel een heleoude knar zijn”. En ja, echt piep ben ik dan ook niet meer. Aan de andere kant,mijn voorbeelden van toen ( en die zijn inmiddels nog ouder) daarvan draaien ernog steeds de meeste mee op het hoogste niveau. Dus ja, waar heb ik het dan eigenlijkover?

Muziek is tijdloos en het maken ervan dus ook. En of dat jenu 20, 30 ,40, 50, 60 of nog ouder bent. Voor de muziek maakt het inderdaadniks uit. Het verschil zit ‘m hooguit dat we, inmiddels een beetje op leeftijd,wat langer nodig hebben om na een aantal optredens na elkaar, weer in jenormale doen te komen. So what?

Aan de andere kant is het dan ook weer een genot om met “dejeugd” te kunnen spelen.

Zo heeft de drummer van ons orkest de leeftijd van mijneigen zonen. Geweldig toch? Niks mis mee. Hij werkt zich in het zweet en ikook. Twee generaties naast elkaar op hetzelfde podium allebei aan het spelen,hij op zijn drums, ik op mijn Conga’s. En we weten van elkaar precies van wat nueen lekkere grove is. En zo nu en dan, hier en daar, als daar even degelegenheid voor is, dan pakken we dat moment. In de regel heeft dat nagenoegniemand in de gaten. Onze orkestleider, ja die wel, maar dat is geen punt voorhem. Zolang het past en muzikaal correct is. Mijn collega percussionist, doetoverigens ook gewoon mee in het zelfde muzikale, of ritmische spelletje.Heerlijk gewoon.

Een unieke club ons orkest. Hobby op de eerste plaats, maareigenlijk spelen we inmiddels gewoon op een professioneel niveau. Eentheatertour, zo hier en daar met bekende artiesten op het podium om hen tebegeleiden en meer van dat moois om te doen. De leeftijden van de orkestleden variërenvan nog geen 20 jaar tot ver boven de 60. En het werkt gewoon. Het beste bewijsdat muziek maken niet aan leeftijden gebonden is, zelfs niet de verschillendemuzikale achtergronden wat elk orkestlid als bagage bij zich heeft.

’n Hobby, meer is het niet. Toch? Nee dus……………….. Welkeartiest gaat nu met een “hobbybandje” het theater in? En dat dan 10 keer?

Het blijft een uitzonderlijke hobby; “Benny’s Big ShowOrchestra”

Met groot materieel uitrukken.

2011-12-01T22:03:00.001+01:00

Met groot materieel uitrukken.

Dat doet de brandweer indien er een grote fik is. Behalve voorde betrokkenen van een dergelijke brand, is het voor de omstanders veelal eenaantrekkelijk schouwspel, zo een grote fik.

Je zou de vergelijking kunnen maken met onze tour. Ook wijgaan met groot materieel uitrukken naar de 10 theaters, met dit verschil dat debetrokkenen hier er bewust een spektakel van gaan maken. En uiteraard gaat detent bij ons niet in de hens.

Maar verder gaat er heel wat ander spul in de strijd wordengeworpen om toch de temperatuur naar bijzonder hoge waardes te krijgen.

Om maar eens wat te laten zien en uiteraard daar waar de gehele show om draait:

De laatste

2011-11-27T22:10:00.001+01:00

Dat was ‘m dan, de tweede, tevens laatste mega repetitie metBen Cramer en Maggie MacNeal. Een hele dag vol met muziek voor onze theatertourgerepeteerd om de puntjes op de spreekwoordelijke i te zetten. We zijn er klaarvoor, dat is duidelijk. Op 14 December beginnen we met een premièrevoorstelling in Den Bosch. Daarna het land in.

www.jukeboxontour.nl

De eerste

2011-11-24T17:27:00.001+01:00

En hier gaat het gebeuren. De première van onze theatershow.14 December, “Theater aan de Parade” in Den Bosch.

En zoals je ziet kijken we nu in een lege zaal. Dat ziet erdus helemaal anders uit op de 14de december. Een hele avond vol met muziekuit de Jukebox, maar ook Ben Cramer en Maggie MacNeal zijn van de partij.

De zaal is inmiddels uitverkocht, op het balkon nog eenaantal kaartjes.

Ga het nu niet missen!!!!!!! Zorg dat je snel je kaartengaat bestellen via

www.jukeboxontour.nl

klassiek slagwerk

2011-11-20T21:51:00.001+01:00

Een hoofdstuk apart is dat, het klassieke slagwerk. Zeker als je ooit bent begonnen als drummer en uiteindelijk als percussionist actief bent, zoals ik.

Afgelopen zaterdag met collega Jan linders, mijn collega op percussie en slagwerk in Benny’s Big show Orchestra, naar een paukenclinic geweest bij Adams in Ittervoort.

De hele ochtend uitleg gehad over pauken, het stemmen hiervan, de types, en alle techniek die er aan, in en op zit. Een heel interessant verhaal. Vervolgens een rondleiding gehad in de fabriek aldaar en daarna door 2 conservatorium studenten met wat ander slagwerk een uitleg gehad over het spelen hiermee. Ook dit laatste was nogal opvallend. Het spelen op een tamboerijn en triangel, om maar eens wat te noemen. Grappig hoe men op het conservatorium deze jonge broeders daarmee leert omgaan. Volledig een klassiek verhaal dus. Niet verkeerd, zeker niet, maar een totaal ander verhaal als wat wij normaliter met dit soort instrumenten doen. Zo is het bij ons voornamelijk een pure gevoelskwestie en in het klassieke wereldje een partituren zaak. En dat is aan de ene kant begrijpelijk maar ook wel weer jammer. Muziek en ritme komt namelijk niet van een stuk papier, maar komt uit je ziel en gevoel. Eerlijk gezegd had ik een beetje medelijden met die 2, overigens heel fanatieke, studenten.

Ik hoop voor hen op het moment dat ze klaar zijn met hun studie, daadwerkelijk hun muzikale droom kunnen waarmaken en daar een bestaan van kunnen hebben, zoals het bedoeld is na zo een dergelijke studie.

Dat neemt verder niet weg dat het toch een leerzame dag was. Een van de conclusies is dan ook dat ik gelukkig op een andere manier muziek kan beoefenen als de meeste studenten van het Amsterdamse conservatorium.

Even terug naar het verhaal rond het klassieke slagwerk.

Inderdaad, dat zijn hele mooie instrumenten, die pauken en kostbaar ook. Uit het topsegment er eentje willen hebben? Dat kan. Een slordige 10 mille en je bent een gelukkig mens. Dan heb je er een. En ja, je raad het al. Een beetje paukenist speelt gewoon op vier van die jongens. Tel uit je winst. Maar dan heb je ook wat. Aardig detail. Als je die 4 geweldige instrumenten ook nog eens wil mee sleuren, tel er dan maar een klein vrachtautootje of hele grote bestelbus bij op. Een triangel hang je gewoon aan je broekriem, dat wordt dus even wat anders met pauken.

Goed, het blijven overigens wel geweldig mooie instrumenten, maar heel eerlijk gezegd, ik houd het lekker bij mijn conga’s.

Die gene die interesse heeft in dit soort van slagwerk ga even langs bij Adams in Ittervoort

Een hobby.

2011-11-12T15:49:00.000+01:00

Daar had ik het in het voorgaande bericht over. En natuurlijk is dit het dan ook. Oke, zo hier en daar loopt het een beetje uit de hand. En dan in de zin van dat er toch stiekem wel heel veel tijd in kan gaan zitten. Zeker daar waar je als orkest met artiesten op een en hetzelfde podium staat en deze mag begeleiden. Een samenloop van omstandigheden is dan ook dat we aan de vooravond staan van onze “Jukebox on Tour” première en er dan vervolgens in een week tijd nog even 2 galavoorstellingen bij mag doen, met weer andere artiesten.

Hoe was het ook alweer? Zo blijf je van de straat??? Juist, dat was het!!!!

Aan de andere kant, een hobby en een hele leuke ook nog, wat is daar nu zo mis mee? Zou je denken. Natuurlijk helemaal niets, sterker nog, het is gewoon helemaal geweldig waarbij de ontwikkelingen nu in de laatste paar weken wel heel snel gaan. Waar gaat dit eindigen, zou je denken? En waar dan?

Geen mens die het weet en wat er allemaal nog meer gaat gebeuren, of niet, ook dat is een groot mysterie. Daarmee houden we de boel spannend, blijft een ieder op scherp staan en blijven we daardoor ook veel beter gemotiveerd om voor elke nieuwe uitdaging weer net even een paar tandjes erbij te zetten. En nog steeds is het een hobby.

We worden tegenwoordig helemaal vol gestopt met programma’s als The Voice, Idols, So you think you can dance en ga zo maar door. Mooie televisie en voor een eenling zelfs een mooie zet in de rug naar, voor vele, een droom. En voor veruit de meeste daarna wederom maar weer een hobby. In ons kleine Nederland zijn op deze manier onnoemelijk veel mensen met hun muzikale hobby bezig. Prima toch, al die hobbyisten, is niks mis mee.

Zo hebben wij er 55 van bij elkaar en stiekem is dit alles behalve een hobby. Ga maar eens na. Welke artiest haalt het in zijn hoofd om met een dergelijke club 10 theatershow te gaan doen? Met van die hobbyisten, nou? Hun eigen reputatie staat dan toch ook meteen op het spel? Toch? Absoluut niet dus. Als je nu wil weten hoe dat dan kan, dan is er maar een optie. Precies, gewoon naar een van die 10 theatershows komen en je gaat het beleven.

Hieronder staan ze alle 10, zoek er maar eentje uit, of twee, drie……………?

Voorbereidingen.

2011-11-10T20:42:00.000+01:00

Juist, daar hadden we het over. Hoe zat het ook al weer? ’n Orkest van pakweg een 55 personen, ’n management, crewleden en een theater show. En wat nog? Nou zo hier en daar tussen al die voorbereidingen door om de show tot in de puntjes geregeld te krijgen, gewoon nog even 2 galavoorstellingen er tussen door doen. Een paar gastartiesten er bij, doen we gewoon ook nog even, geen punt. En het is nog steeds hobby, juist!

Hobby,

Wat zegt het woordenboek er over? Hobby= zelfst.naamw. wat je erg graag doet in je vrije tijd.

Nu hebben de meeste mensen allemaal wel een hobby, op de een of andere manier. Postzegels verzamelen, schilderen, gamen ( heel modern) voetballen, paard rijden, of je schoonmoeder structureel pesten. Om maar eens een paar voorbeelden aan te halen.

Allemaal hobby varianten. Oh ja, muziek maken, dat was en is er ook nog zo een. Wanneer houd het op met een hobby zijn en wordt het een professionele en zeer serieuze zaak?

Bij BBSO zijn we die fase al een hele tijd geleden gepasseerd, de hobbyfase. Maar of dat nu ook daadwerkelijk iedereen bij BBSO in de gaten heeft? Ik weet het niet. Misschien wel, misschien niet. Hoe dan ook, in ons geval, hobby of geen hobby, het maakt helemaal niets uit. We zijn een verplichting aan gegaan om al het publiek in de theaters een geweldige muzikale show te geven en daardoor een heerlijke avond te laten beleven. Dan staan we ook op de podia waar ook de beste Nederlandse artiesten gewoon hun werk doen. Want dat is dan ook het enigste verschil. Zij doen hun werk en wij beoefenen onze hobby. Gaan we dan beter presteren door dat we betaald krijgen? Zou je denken? Toch? Nee dus, vergeet ’t maar.

Nee hoor, dat podium in die theaters, met al die geweldige faciliteiten, een crew die hun benen uit de sloffen lopen, om alle noodzakelijke voorbereidingen voor “ die hobbyisten” te regelen. Een management die achter de schermen van alles en nog wat geregeld moet zien te krijgen. Muziek maken op zich is allang geen hobby meer voor ons, dat is gewoon heel erg leuk, meer niet. Een orkest zoals het onze, is dan alleen nog maar het middel, om die geweldige avond in het theater, zaal, of welke gelegenheid dan ook te bewerkstelligen. En ja, dat wij er zelf heel erg vrolijk van worden, dat mag, is namelijk dat hobbyelement.

En dat hele (theater) spelletje moet je voorbereiden en heel erg goed ook. Dat heet dan veel repeteren, plannen, uitproberen, teleurstellingen incasseren, er veel lol aan hebben, veel willen leren, pijn willen lijden, er heel vrolijk van worden, jezelf een weekend opsluiten op de zolder om die partijen maar in je vingers te krijgen of zelfs in snikken er van uitbarsten.

Kortom: voorbereiden op dat wat gaat komen. En wat dan?

10 geweldige theatershows door hobbyisten, waar de spetters en vonken van af spatten.

Dat bedoel ik nu met voorbereiden, meer niet.

www.showorkest.com

www.jukeboxontour.nl

De voorbereiding (deel 2)

2011-10-30T13:45:00.000+01:00

Ik had het aangekondigd dat ik er nog even op terug zou komen, bij deze dan.

Benny’s Big Show Orchestra. Wat betekend het nu om met een dergelijke club op een podium te klimmen en een avondvullend programma neer te kunnen zetten? Wat is daar nu voor nodig? En dan zodanig dat het publiek of de aanwezige gasten welke uiteindelijk publiek gaat worden, een onvergetelijke avond te bezorgen?

Motivatie, ambitie, gedrevenheid, gezelligheid, het zijn zo maar een paar van die dingen die je zo wie zo nodig hebt. Daarnaast is buiten het willen het kunnen dan wel erg handig. Studeren dus, bloed, zweet en tranen heet dat dan, geloof ik? Nu is er geen sprake van bloed. Want onze Ben, de motivator en inspirator van het geheel, die houdt zich niet bezig met slaan, bijten, schoppen of zoiets dergelijks. Maar het zweten en tranen, die dus wel voor de een of ander.

Een stoer verhaal is het eigenlijk, BBSO. Leden die geen of nauwelijks podium ervaring hebben, niet uit het entertainment wereldje komen, maar muziek maken als hobby hebben en deze dat met een paar (semi)professionals 10 theatershows laten doen. Hoe stoer wil je het hebben?

Een management en impresario die daar toch in geloven, dat het gaat werken. Hoe ver steek je dan je nek uit? Een heel eind, denk ik. En het gaat gewoon gebeuren, werken en een succes gaat het dan ook nog worden. Deze uitspraak een nog stoerdere?

Nee hoor, een vast staand feit, dat wel.

De voorbereiding, daar hadden we het dus over.

Met 55 orkestleden, 10 crewleden, op pad. Wat spulletjes mee, per saldo een volle trailer, met geluid, licht, podium, lessenaars, kisten vol met kabels en ga zo maar door. Dan een touringcar, om een “paar” muzikanten van A naar B te sleuren en dan nog een busje met kostuums incl. strijkijzer en plank er achteraan. Oh ja, een paar instrumenten, die moeten we dan even niet vergeten ,zoals deze;

Dat dan het gehele handeltje moet worden uitversterkt, dat is een voorwaarde. Dus versterkers, speakers, monitors en kisten vol met kabels en alle randapparatuur om het in de juiste verhouding de zaal in te krijgen, is dan wel heel handig en een noodzaak, 55 muzikanten kunnen namelijk aardig wat geluid produceren.

Een heel circus dus, wat onderweg is. Oke, ik weet het wel. Adré Rieu of het Metrople-orkest die doen daar in zijn geheel niet moeilijk over. Maar dat zijn dan ook wel professionals en vanzelf dus ook pure business. Wij niet, wij doen het er gewoon maar even tussendoor en dan ook nog voor het plezier. Nu hoeft niemand medelijden met ons te hebben of te krijgen, laten we daar geen misverstand over hebben, want zielig zijn we echt niet, hooguit een beetje gek.

Och, je moet toch wat te doen hebben naast een drukke baan en voor de meeste van ons nog even een gezin laten functioneren?

De voorbereiding.

2011-10-20T17:33:00.000+02:00

Ik wordt nog wel eens gevraagd om even uit te leggen van hoe we het klaar spelen, om met een dergelijk groot orkest als BBSO te zorgen dat alles en iedereen op tijd klaar moet zijn om een optreden te verzorgen. Tsja, even uitleggen? Nou dat “even” kunnen we er dan wel af laten. Maar ik ga toch een poging ondernemen.

Komt ie!!

Stap 1. We hebben een opdracht voor een optreden.

Stap 2. We gaan die uitvoeren en klaar is kees.

Zo simpel is het. Nou ja, bijna dan.

Echter, tussen bovenstaande beide stappen hoort nog iets, namelijk;

Voor elk optreden wordt een draaiboek gemaakt , van A tot Z. bijvoorbeeld; wie ,wat, waar, hoeveel en wanneer.

En dat is dan ook meteen het langste verhaal. Een van die wie en wat dingetjes is bijvoorbeeld dan weer het percussie en slagwerk clubje. En dat is dan al meteen het hoeveel verhaal. Heel veel dus.

Wij zijn namelijk met drieën en ja dat zijn dan ook meteen “the boys” met veruit de meeste spullen die naar het “waar” moeten.

Is het nog te volgen?

Nu zijn slagwerkers, drummers en percussionisten per definitie altijd van die figuren die van mening zijn dat er niet genoeg spullen op een podium staan waarop ze hun “dingetje” kunnen doen. Met name percussionisten hebben in de regel de grootste “verzameldrang”.

Buiten dat verhaal om, is het natuurlijk wel zo dat een orkest van 55 personen op een podium goed uit de verf te laten komen, nog iets anders is dan een band van 4 personen van geluid en licht te voorzien. Alleen al het podium met zijn verhoogde delen is al bijna een auto vol en dan staat er verder nog niks. Licht en geluid is dan het andere volumineuze aspect van een optreden van ons. Dat moet dus allemaal van A naar B. om een klein idee te geven, zie onderstaande foto’s;

Nu zijn de bovenstaande flightcases alleen maar bedoeld om de voorwaarde scheppende zaken in te verslepen. Kabel, stekkers, snoeren, gordijnen, lessenaars en ga zo maar door. Er staat dan nog geen instrument inclusief muzikant op het podium. Nu is het kleinste instrument de picolo en het percussiefluitje maar die stop je zo in je binnenzak.

Al het andere is van een aanzienlijke andere afmeting en gaat niet in je broekzak, of zoiets dergelijks passen.

Per saldo een hele dikke trailer vol met spullen dus mee sleuren. Juist, en dat is dan net even iets anders als met je caravan achter je auto over de weg heen slingeren.

Dan gaan we nu even snuffelen aan wat spullen van de percussionisten en drummer van BBSO;

En ja, dat waren toch van die verzamelaars? Inderdaad, maar ze verzamelen dan weer wel, zoals dat heet, “the state of the art”. Geen geneuzel, maar kwaliteit en dan wel uit het topsegment. Heel veel van het betere spul waar ook “de grote jongens uit het vak” het mee doen.

Zo maar even een paar voorbeelden;

In een volgend artikel gaan we nog even verder en nemen we voor de aardigheid wat andere instrumenten onder de loep.

Daarmee sluiten we nu even het percussiegordijn, voor even.

On tour throughout the Netherlands.

2011-10-18T20:08:00.000+02:00

Well it’s no news at this point. But for the English speaking people I rather explain a few facts.

Together with one of our national Musical stars, Ben Cramer, and with one of our best singing ladies in the country, Maggie MacNeal, BBSO created a unique theater show. Starting on December 14 2011 in Den Bosch and ending on April 28 2012 in Veldhoven.

This will be a journey through the music which was very famous in the ’50 until the’80. Apart from the standard show the audience will be able to vote on the music they would like to hear in a specific theater. They can pick out 10 numbers from a list of 100 numbers. That means that even we don’t know what we will be playing that specific show. How unique is this?

For us, as musicians it means that apart from the standard program we have to get over 150 numbers in our fingers. Believe me, that’s a lot of work to prepare.

Well, nobody have to feel sorry for us. The fact is that we love to make a show like this by the fact that none of us is a professional musician and that we have the opportunity to create something like this together with two of our National VIP’s. In the history of our Dutch theaters no one ever had guts to pull something like this off. And that makes it rather unique.

In the meanwhile we are working our buts off to get the job done, so no one will notice that this show is performed by amateur musicians. The expectations are high and within our group the nerves are beginning to get to a certain level that would take out the biggest performing artist, under normal conditions. The believe and the growing will to make this a success, is in this stage of the preparation enough to make it work.

Apart off the audience who will enjoy a brilliant show, the Dutch Theater business is watching us. So what? Let them and they will be very surprised. Jukebox on tour will be a great success. Because we believe in it. Next year in the UK, Germany, Belgium or even the US?? Just give us a call and we will be there.

www.jukeboxontour.nl

www.dcevents.nl

www.showorkest.com

Goed gereedschap is ’t halve werk.

2011-10-09T13:14:00.000+02:00

Dat is een gevleugelde uitspraak, die we wel kennen.

Conclusie; bovenstaande uitspraak staat gelijk aan de waarheid.

Zo bleek dit gisteren ook weer op een van onze optredens . Dit keer tijdens een bedrijfsfeest voor een bouwondernemer. Een mooi breed en groot podium, een mooie zaal en dan is de basis eigenlijk al gerealiseerd. Daarmee sta je dan ook lekker achter je instrumenten en dat is dan eigenlijk wel een voorwaarde, om van de rest van wat er nodig is een “inkoppertje” te maken. Natuurlijk, het levert altijd wel een “natte koppakking en rug” op, maar dat is inherent aan je type instrument. Zeker als er dan nog eens wat stevige Zuid-Amerikaanse ritmes in de strijd moeten worden geworpen.

Als een blok beton, zo strak. Geen gedoe met wiebelende onderdelen, zaken die in de weg liggen of staan en dan de gaer van LP en DW, ze lachen er mee. Ook met de in hoogte verstelbare podiumdelen, die hun beste tijd wel gehad hebben, wat in de regel tot stevige problemen kan leiden. Spanbanden, tape, kettingen om het zooitje bij elkaar te kunnen houden, niet meer nodig, over en uit.

Gewoon het rack op het podium, de gehele riedel er op en er aan, en klaar is Kees.

Wat een genot! Had ik 20 jaar geleden al moeten doen, echter, toen kon het nog niet op deze geweldige wijze, nu wel, gelukkig.

Innovatie heet dat, geloof ik. Het kan alleen maar mooier, beter en sneller, daar worden we dan gelukkig van. Ik in ieder geval wel.

Voor die gene die mogelijk twijfelen? Niet doen!!!! ga die spullen regelen voor je zelf,

For those off you who don’t read Dutch.

2011-10-01T18:04:00.000+02:00

What we’re doing right now is to prepare us for the upcoming theater show which starts on December 14 and goes on until the end of April next year. This show, called; “Juke box on tour” will be completely something new in our Dutch theaters. The Dutch visitors to the show we be able to pick out the music they would like to hear in the show. By voting throughout the internet they can make a choice out off a hundred classic songs off the years 50 until begin 80. Apart from that the show offers 2 specials guests, which are pretty famous in the Netherlands. The both of them were actually one off the candidates in the Eurovision song contest several years ago.

For us as a very busy time ahead, but it gives us a lot of satisfaction to work with 2 of our most interesting Dutch artists. Ben Cramer one of our leading musical stars and a truly big name in the business together with Maggie MacNeal, which had several big hits in the charts a few years ago. If you are in the opportunity to visit one off our shows throughout the Netherlands in the coming months, don’t miss it, I’m sure you will be sorry.

All information is to be found at;

www.showorkest.com

www.jukeboxontour.nl

http://tonpercussie.blogspot.com

een middag met twee maal een Ben

2011-09-26T16:56:00.001+02:00

Nu is het voor ons orkest niet de eerste keer dat we samenwerken met Internationale of Nederlandse artiesten. Nu had ik daar zelf, buiten BBSO om ook al het nodige van mee gemaakt. Maar zo af en toe kom je dan toch wel in aanraking met van die artiesten die iets speciaals hebben. En dit is er dan ook weer zo een.

Zondagmorgen 25 September om goed kwart voor tien kom ik onze repetitieruimte binnen en zoals gebruikelijk, nu ook weer als eerste of een van de eerste. Inderdaad, ik zei zondagmorgen kwart voor tien!!!

Welke malloot bedenkt dit? Is bepaald geen vreemde gedachte, zo even spontaan uit je mouw. En om dan eerlijk te zijn, het was onze Ben die de geestelijk vader van dit plan was.

“Doe es normaal man” is dan wellicht een voor de handliggende reactie, helaas is die al niet meer origineel op dat moment. Wel weer een beetje jammer, was wel handig om te gebruiken, maar vooruit.

We hadden een hele dag repetitie op het programma staan. In de ochtend het gebruikelijke, dan daarna nog een viertal klanten voor een vocale auditie, ook bepaald niet verkeerd die actie, by the way. En na de middag met Ben Cramer en Maggie MacNeal voor hun gedeelte van de theatershow die er aan zit te komen.

“Ik moet me helaas een beetje inhouden, heb de hele ochtend al in de studio gezongen, vanaf een uur of negen” aldus Ben Cramer. Kijk, das interessant. Wij waren blijkbaar niet de enigste malloten die op zondagochtend heel vroeg uit de veren moesten. Maar Ben Cramer vond het blijkbaar nodig om zich te verontschuldigen, bij voorbaat al. En dat voor een amateurorkest, toe maar. Een bescheiden en ingetogen kerel die Ben. Inderdaad, tot op het moment dat hij zijn “ingehouden” stem even liet horen.

“Een beetje inhouden”, ik hoor ’t hem nu nog zeggen……. En daar komt me toch een geweld los, niet te zuinig!!! Een beetje inhouden noemt ie dat!

Nou, als dat inhouden is, dan weet ik niet wat er gaat gebeuren als alle registers bij hem op full power gaan.

Nu is Ben gewent met de crème de la crème te werken, het metropole orkest en meer van dat soort lieden. Je kent ze vast wel, van die peoples met een dijk van een muzikale opleiding, hier en daar wat talent en een staat van dienst van heb ik jou daar. De spanning was dan ook wel enigszins aanwezig. Want ja, hoe gaat dit aflopen, met dat amateur orkest van ons?

En vanzelf staan daar ineens twee maal een Ben voor het orkest. Grappig! En Ben had wederom alle touwtjes in handen. Welke Ben dan? Eh, ben ik ff kwijt. Nee, Ben is niet kwijt, hij is het ook niet kwijt, eh? Nou ja, laat maar ff zitten.

Oke, oke, hier en daar wat nuance en wat andere kleinigheidjes aanbrengen en dan toch bij sommige nummers het arrangement, toch maar even wat aan knutselen, daar is dan onze Ben wel weer even zoet mee ( is niet erg,vind ie alleen maar leuk) maar verder? Wat nou amateur orkest? Niks amateur orkest. Het enigste wat er niet professioneel aan is, is dat wij allemaal op het eind van de maand een salarisoverzicht van onze Ben ( of iemand anders die zich geroepen voelt) ontvangen.

Een geweldige ervaring om ook met deze Ben te mogen werken. Vermoeiend? Nou, niet echt. Intensief? Ja, dat dan weer wel. Leerzaam? Zeer zeker. Want deze Ben legt precies, maar dan ook helemaal waar het in de muziek over gaat, de spreekwoordelijke vinger op de zere plek. En dat voelt GEWELDIG!!! De (muzikale)emotie komt dan los, en bij sommige letterlijk (die andere variant en ook dat is mooi), heerlijk en helemaal zoals het zou moeten zijn. Nu zijn we muziek aan ’t maken en geen noten meer van het papier spelen.

Boys & Girls van BBSO, het is een eer om dit samen met jullie te mogen doen.

Op naar de première op 14 December.

Het gaat knallen!!!

2011-09-20T20:45:00.002+02:00

En niet zo een klein beetje ook. Ik heb in mijn vorige bericht even een stukje van de sluier opgelicht voor wat er zoal in de theaters staat te gebeuren.

Nou, ik doe er nog eentje bij. Had onze Ben eigenlijk beloofd om het niet te doen, maar kan het gewoon niet laten. En de reden is de volgende;

Vanaf het begin dat er in ons orkest gesproken werd over een theater tour samen met Ben Cramer en Maggie MacNeal, had ik zoiets van; Ben Cramer en Maggie MacNeal? Tja…… en nu? Dat duurde overigens niet lang. Inmiddels hebben we allang alle arrangementen zoals we die in de shows gaan gebruiken. En ik was om, volledig plat en dol enthousiast.

Het metropole orkest heeft een waanzinnige mooie show samen met Ben en Maggie met geweldige muziek. En daar kunnen wij wel iets mee. Het gaat dus knallen en niet zo een beetje ook. We zijn dus inmiddels deze arrangementen even naar de “benny’s big Show wijze” aan het aanpassen. Daar zullen de heren en dames theater directeuren wel heel erg blij mee zijn. Dat arme meubilair in de zalen, oei oei oei, die gaat het er stevig van langs krijgen. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat er ook maar iemand is die rustig op zijn of haar stoel blijft zitten.

En ja, ik kan het ook niet helpen. Een theatervoorstelling met dit als inhoud, dan vraag je er ook om.

Dus vooruit, nog een voorbeeldje van een niet alledaags nummer van wat je van Ben Cramer zou verwachten, ook ik was en ben zeer aangenaam verast.

Op weg naar het theater

2011-09-18T12:05:00.001+02:00

Zo, weer terug van even weg geweest, een paar weekjes Griekenland heeft de nodige rust gebracht.

We gaan weer verder waar we gebleven waren en hadden het in het vorige bericht over de voorbereidingen op de theatertour die vanaf December 2011 in de Nederlandse theaters te zijn zal zijn als “Jukebox on Tour”. Alle info hierover is te vinden op www.jukeboxontour.nl

De voorbereidingen zijn dus in volle gang. Repetities, die normaal een maal per week worden gehouden, worden uitgebreid met een aantal dagen van 10.00 tot 17.00 uur. Dat hakt er in, maar geweldig om te doen. Ben Cramer en Maggie MacNeal zullen hierbij ook aanwezig zijn. Gezien dat zij beide een aanzienlijk aandeel in de theatershow gaan krijgen en met ons een speciaal repertoire gaan brengen. Het gaat geweldig worden, dat staat vast.

Een hoop werk en voorbereidingen dus nog te doen, waar een hoop tijd en energie in gaan zitten om het hele programma “podiumklaar” te krijgen.

Zoals al eerder aangegeven wordt dit een unieke show. Uniek in de zin dat het publiek voor een groot gedeelte het programma zelf mag bepalen. Volgens mij nog niet eerder gedaan in een dergelijke productie.

Een klein voorbeeldje van wat er zou kunnen gaan gebeuren hieronder. Wellicht krijg ik nu wel ongenadig op mijn falie ( van de baas), maar ik kan het eigenlijk niet laten. Sorry Ben, ik zal me proberen in te houden, de volgende keer, als het lukt.

Keuzes maken kan knap lastig zijn.

2011-08-26T16:55:00.000+02:00

Het zal bijna niemand ontgaan zijn dat we binnen BBSO bezig zijn om een kompleet nieuwe theatertour “planken klaar” te krijgen. Nu is deze tour een reis door de tijd, muzikaal gezien.

Dat daar vervolgens Ben Cramer en Maggie MacNeal een aanzienlijk aandeel in gaan hebben is dan voor de meeste ook al geen nieuws. In 10 theaters in Nederland komt de show te staan. Maar buiten Ben Cramer en Magie MacNeal om gaat er nog wel iets meer gebeuren. Een muzikale reis door de tijd waarbij het publiek voor een groot deel mag gaan uitmaken welke muziek er gespeeld gaat worden. Hoe uniek is dit? Vrij uniek, lijkt me zo.

Dat betekend dan voor ons dat wij heel stevig aan de bak mogen om een slordige 100 nummers in onze vingertjes te krijgen. Tja…….. je mot er wat voor over hebben, toch? Nu is dat verder allemaal geen probleem, hooguit veel werk, maar meer dan dat ook niet. En wellicht kunnen we na tien shows vaststellen dat we een X aantal nooit gespeeld hebben. Tenslotte mag het publiek vooraf bepalen voor een gedeelte wat er gespeeld gaat worden en dan loop je dat risico. Maar uniek is het dan wel, daar kunnen we het lang en breed over hebben.

Op de website van de theatershow; www.jukeboxontour.nl kan een ieder nadat hij/zij kaartjes heeft besteld, zijn of haar keuze gaan maken van wat hij/zij graag zou willen horen op die avond. En dit laatste is uiteraard een geweldig idee. In het kader van de meeste stemmen gelden gaat dat dan ook helemaal goed komen.

Nu wil ik helemaal niemand beïnvloeden of op een bepaalde gedachte brengen, maar eerlijk is eerlijk, in dit geval ga ik het stiekem toch proberen. ( ben ook niet altijd even braaf)

Het is namelijk zo dat ik denk dat er ronduit veel te veel verschillende nummers zijn om uit te kiezen. Ze zijn namelijk allemaal geweldig en leuk om nog eens live te horen. Kijk, in dat geval heb ik wel een oplossing voor het dilemma waar de meeste voor komen te staan. Ik ga jullie gewoon even helpen, hoe simpel kan het zijn?

Neem nu het onderstaande voorbeeld en daar hoeft niemand voor te kiezen, deze zit er zo wie zo in. Maar dan wel in een variant waar zeer waarschijnlijk niemand op rekent. En dat is dan wel weer zo aardig, toch?

Luister en geniet gewoon even van deze klassieker ( waar we er nog veel meer van hebben) en ga ervaren tijdens de show van hoe Ben Cramer en BBSO dit gaan neer zetten. Dat wordt dan weer een van de vele verassingen. Zo zal ik de komende tijd jullie allemaal wel verder helpen om uit dit dilemma te komen. Ik probeer daarbij niet mijn eigen voorkeur er door te drukken. Dat zou niet eerlijk zijn, maar ik zei dus "probeer". Voor de rest mag je het natuurlijk ook zelf bepalen op http://www.jukeboxontour.nl/

In Enlish

2011-08-23T19:19:00.000+02:00

Especially for the friends and family members overseas from now on every once in a while I’ll ad some news in English. Why? Simple, it’s my believe that reading in Dutch for a non Dutch spoken person could be simply turn out to a mission impossible.

Therefore every new article will be written in Dutch and English. The coming 3 weeks I will enjoy, with louise and a friend of us, a nice holiday in Greece. And this gives me the opportunity to prepare lots of new and interesting new stories on my blog. So stay tuned on this site. After that period we have still a lot of work to do…….Guess what? Of course all for just one reason…indeed, the new theater show witch starts on December 14 in Den Bosch.

Now I know it is most likely that you all will have a minor logistic problem to visit one of the ten shows we give throughout the Netherlands. The rumor is that our bandleader is preparing a show in Las Vegas. And it won’t surprise me that he really pulls of his dream by actually getting our 55 person big orchestra in a plane to make the big jump over there. We will see how this story ends.

Twee kerels en tien Conga’s.

2011-08-14T14:11:00.001+02:00

Als ik zo naar buiten kijk vandaag en ons geweldig zomerweer aanschouw, dan zou je daar op zijn minst knap gedeprimeerd van kunnen worden. Water, water en nog eens water. Hemelwater wel te verstaan, maar dat mag duidelijk zijn. Nee, vrolijk ga je daar bepaald niet van worden. Althans ik niet. Nu weet ik even niet wat de onderstaande twee heren gedacht moeten hebben bij een dergelijke trieste aanblik van wat een lekkere zomer zou moeten zijn, maar een oplossing om het snel te vergeten hebben ze zeker gehad.

Simpel, je neemt elk 5 Conga’s en gaat vervolgens even lekker “los”. Een jamsessie heet zoiets. Volledig ongecontroleerd en gewoon zo “uit het losse polsje”. Niks geen goed uitgedacht arrangement, maar gewoon zo wat in je op komt.

Dat er dan bij deze beide heren meer dan genoeg in “’t vat zit” om er uit te laten komen, tja, dat is dan weer niet zo verwonderlijk.

Ik heb beide heren hier op dit blog al eens besproken, maar nu zijn ze samen even lekker bezig. Waarschijnlijk vanwege het slechte weer buiten, of om een andere reden. Misschien wel om dat het heel leuk is om deze 2 samen zien te spelen. En waarom ook niet, het zijn tenslotte boys die van wanten weten. En dat blijkt maar weer eens.

Geniet er van;

Conga’s bespelen op een ongecontroleerde wijze, heerlijk gewoon.

Maar in de regel gaat dit natuurlijk niet op, zeker niet als je muziek ten gehore brengt waarbij publiek voor de muziek komt. Er wordt mij nogal eens gevraagd van hoe het nu werkt als je stukken bekende muziek speelt waarbij in de originele uitvoering geen of nauwelijks percussiewerk in zit. In dat geval heb je grofweg twee opties.

1. Je gaat even een pilsje pakken.

2. Of je gaat er zelf een invulling aan geven.

Nu lijkt me de tweede optie de meest verstandigste. In het andere geval namelijk, kan het nogal eens lastig worden om uiteindelijk alle partijen goed te blijven spelen. Straal bezopen muziek maken is in de regel niet echt een succes.

Om partijen op een juiste wijze vervolgens in te vullen is dan in de regel een kwestie van smaak, gevoel, kennis van ritme, maar vooral muzikaliteit de norm. Een aller aardigst voorbeeld hieronder.

Billy Jean van M.Jackson gespeeld op bongo’s. Lijkt simpel, maar is het niet. De truck van het verhaal is namelijk om het functioneel te houden.

BBSO CREW

2011-08-08T21:03:00.000+02:00

We hebben hier veelvuldig gesproken over muziek, orkesten, solisten, bands, instrumenten en verder over van alles en nog wat. Daar ga ik dan ook voorlopig nog wel even mee door.

Waar we het in zijn geheel niet over hebben gehad, is wat er nu eigenlijk allemaal nodig is om een optreden te kunnen uitvoeren. Voor die gene die alleen van muziek genieten, thuis, met of zonder een hoofdtelefoon op zijn/haar oren en daarnaast niet of heel zelden bij een optreden aanwezig is, is het allemaal zeer waarschijnlijk niet zo opgevallen van wat er nu bij komt kijken om “even een optreden” te verzorgen.

En ja, waarom zou je daar iets mee hebben? En op zich is dit dan een voorspelbare reactie.

Nu kennen de meeste van ons het fenomeen Adré Rieu wel. Dat dit dan met recht een fenomeen is, in verschillende opzichten, daar zijn we het snel over eens, denk ik. En of je nu van zijn muziek houd of niet is eigenlijk in deze context niet eens van belang.

Wat die kerel klaar speelt met zijn orkest is zondermeer wereldklasse.

Ga het maar eens proberen, met een 60 muzikanten, met nog eens een dergelijk aantal mensen die achter de schermen werken, over de hele wereld optredens verzorgen waarbij voor zijn show ‘A Romantic Vienna Night’ een podium werd gerealiseerd van meer dan 125 meter breed, 30 meter diep en maar liefst 35 meter hoog! Met daarop een volledig slotkasteel met fonteinen, ijsbanen en ga zo maar door. Dat hele handeltje dan in 40 zeecontainers over de hele wereld verslepen, tja…………… daar is dan wel wat organisatie voor nodig.

Nu doen wij dit binnen BBSO het ietwat bescheidener aan. Dat neemt dan niet weg dat er ook bij ons een heel team van mensen achter de schermen werken die voor ons “orkestje” zorg dragen voor het podium, geluid, licht, kostuums en het “natje en droogje”, om maar eens wat te noemen. Dat deze club al lang voordat wij in de touringcar stappen op weg naar een optreden, de boel aan het instaleren,voorbereiden zijn. En na afloop het hele circus weer mogen inpakken, dat hebben niet gek veel mensen in de gaten. Jammer.

Het verschil nu tussen André en BBSO? André mag elke maand 130 salarissen overmaken.

Je zou er bijna medelijden mee krijgen, toch?

Jongens en meiden van de BBSO Crew, wat moeten wij zonder jullie beginnen?

Complimenten voor jullie tomeloze inzet, elke keer weer.

Percussie binnen BBSO

2011-07-27T22:05:00.005+02:00

Hoewel de meeste van ons lekker op vakantie zijn, geweest of nog gaan ( ik nog niet) pakken we het verhaal met onze muzikale reis door de verschillende landen weer op. Althans, binnenkort. Nu even wat anders.

Percussie binnen BBSO wordt niet alleen ingevuld door mij. Ik heb namelijk een fijne collega op dit gebied waar ik het uitstekend mee kan vinden. (en zo hoort het ook)

Dat betekend dus ook dat er naast een drummer twee percussionisten binnen BBSO actief zijn. Nu is een percussionist op ritmisch gebied in veel gevallen al een luxe in de niet traditionele Zuid en midden Amerikaanse muziekstijlen. Dus het beschikken over twee in een orkest als het onze, tja……………….? Dat schept opties en niet zo een klein beetje ook.

Voor die gene die niet geheel thuis zijn in dit wereldje, is het in de regel zo dat het niet eens opvalt wat een percussionist nu betekend voor een stuk muziek. Fysiek ziet men hem of haar van alles en nog wat doen, maar daar blijft het in de regel dan ook wel bij. En in veel westerse moderne muziek wordt in de regel traditioneel niet gek veel percussie gebruikt. Daarmee is het dan veelal een relatief onbekende en onbegrepen ritmische invulling.

Aan de andere kant?

Zo heb ik me wel eens afgevraagd van hoe zo ongeveer alles van Carlos Santanna of Gloria Estefan zou klinken zonder ook maar een percussie instrument te gebruiken. Maar ja, dat zijn dan ook wel twee heel uitgesproken voorbeelden.

Nu beschikken wij binnen BBSO over een repertoire, dusdanig groot en gevarieerd, dat het bij het ene stuk muziek het van essentieel belang is om percussie te gebruiken, terwijl we in een heel ander stuk met een beatring of een enkele tik op een triangel zouden kunnen volstaan.

Nu hebben wij “de totale buit” dusdanig verdeeld dat we, met al ons percussie instrumentarium gemakkelijk elke maat nog eens 20 keer kunnen vullen met van alles en nog wat aan percussie geluiden.

Alleen, gaan we dat dus mooi niet doen, het moet namelijk wel een muzikale toegevoegde waarde hebben en houden. Sterker nog, in de meeste gevallen wordt en kan ons totale “wapenarsenaal” niet eens volledig worden opgebouwd. ( de jongens van de crew krijgen in de meeste “normale” gevallen al kiespijn van ons twee) het past veelal niet op het podium.

Wat we dan wel gebruiken is per saldo al een hele “vette” set. De combinatie van Conga’s, Bongo’s en Timbales en een Concertpauk binnen BBSO, is in die zin dan ook wel uniek, zeker omdat ze tegelijkertijd gebruikt kunnen worden. Letterlijk een hutkoffer vol met klein handpercussie instrumenten doet dan de rest. En dan gaat het dan ook helemaal los, op de juiste momenten. Zeker bij typische muziek waarbij percussie essentieel is. Dat wij beide “bescheiden jongens” zijn is helder ( vinden wij), tot op het moment daar waar de muziek vraagt om die typische percussie invullingen. Heel subtiel of juist even heel stevig "uitpakken". Zo hier en daar een paar stevige solo's, gecombineerd of enkel, het kan allemaal.

Al reeds eerder in een van mijn berichten aangegeven, dat van percussionisten bij vele niet duidelijk is van wat hun toegevoegde waarde op het ritmisch vlak is.

Martin Verdonk, heeft het ooit eens als volgt omschreven;

Percussie is net het zelfde als de sla, de uitjes, de tomaat, de augurk, de ketchup, de mayonaise op het broodje Hamburger. Haal dit weg en je hebt nog steeds de Hamburger, maar de smaak is totaal anders.( zeg maar gerust “niet te pruimen dat ding”) En als je er aan gewent bent, dan wil je dus geen kale Hamburger meer eten, echt niet.

Goed,

Wij zijn dus met zijn tweeën op het BBSO podium te vinden, en onze inbreng gaan we hier dan ook nog wel wat verder uitdiepen.

Maar ondertussen, hier is ie dan, mijn maat;

Jan Linders, percussionist/paukenist bij BBSO.

En een gedeelte van Jan zijn instrumentarium;

En dan uiteraard een voorbeeld waar mijn collega helemaal vrolijk van wordt. Zeg maar gerust “even lekker in het snoepwinkeltje proeven van al het lekkers”.

Ook een hint naar onze crew, “ik weet het niet, maar de ruimte op het podium, zal wel eens heel snel veel te klein gaan worden”. Het zou me niets verbazen.

Tools

2011-07-10T14:44:00.004+02:00

Goed gereedschap, is het halve werk.

Dat is een bekende uitdrukking. Zo ook gisteren in Tinte bleek dit weer eens het geval. Drummers en percussionisten, die veel of zeer regelmatig op een podium staan met veel of heel veel spullen, weten meteen waar ik het over heb.

Tinte 2011, een hele grote tent met een uit podiumdelen opgebouwd groot en breed podium, en paar duizend mensen ervoor en BBSO er op.

Nu is het podium in Tinte gewoon goed in elkaar gezet met goed materiaal, maar dan nog, het is en blijft een uit delen opgebouwd geheel.

Voor eerst dus met mijn compleet nieuwe set op een goed podium gestaan. En dan merk je ook meteen het verschil. Een percussierack in plaats van allemaal losse statieven .

DW, leverancier van drums, maar ook drum en percussieracks. Als een blok beton, geen millimeter verschoven. Wat een genot. Top professioneel spul, wat een heerlijkheid om daar over te kunnen beschikken. Geen gedoe meer met kisten vol met van alles en nog wat om je hele arsenaal te kunnen ophangen. In vier stukken in elkaar en klaar. De Conga’s er aan hangen en “gas op de krukas”. Nou vooruit dan, hier een daar ook nog wat klein percussie spul er op klemmen en dan “gaan met die banaan”.

En dan LP, Fiberglas custom made Conga’s. Tja……………….. wat een geweld.

Hoe was het ook al weer? Oh ja, het kost een paar centen, maar dan heb je wat. En ook die is waar. Maar vooruit, voor het goede doel dan maar.

Inmiddels begint de vakantie periode. Ons orkest gaat 3 weken met zomerreces en daarna de puntjes op de i gaan zetten voor de theater tour.

Zoals gezegd, goed gereedschap is het halve werk.

Maar het blijft onverlet dat hoe goed het gereedschap ook is en hoe bedreven muzikanten ook kunnen. In een orkest zoals het onze, waar we met een slordige 55 personen op een podium staan er hoe dan ook een persoon voor staat die het geheel op de rails weet te houden.

Ben van Wijk, de inspiratie voor het succes.

Ben, bedankt dat je er ook gisteren weer was. En ja, zonder jouw gaat het natuurlijk ook gewoon niet.

Onderweg naar Tinte

2011-06-26T20:51:00.001+02:00

Nog even en dan breekt weer de vakantieperiode aan. Zo ook voor ons orkest. Een paar weken even geen repetities en optredens. Maar voordat het zo ver is eerst nog op zaterdag 9 juli met het hele spul naar Tinte.

Tinte, inmiddels een vast jaarlijks terugkerend groots opgezet evenement waar Benny’s Big Show Orchestra een avondvullend programma aan muziek op “de planken” zet. Elk jaar met weer andere artiesten om te begeleiden.

Het wordt dan ook mijn tweede show samen met BBSO in Tinte. Vorig jaar ging men daar helemaal uit hun dak, en wij dus ook. Heerlijk om in een dergelijke ambiance te kunnen spelen. Dit jaar wordt het voor mij als het ware de vuurdoop met mijn nieuwe LP set. Na vorige week nog even te hebben gespeeld op een privéfeest, gaat het daar dan toch echt gebeuren. De try-out op het privéfeest was even nodig om te zien of dat de splinternieuwe Conga’s het gewenste geven van wat ik er van verwacht. Jammer dat het podium veel te klein was en ik volledig opgesloten zat tussen mijn collegae. Dan gaat Tinte maar de echte vuurdoop worden.

Oh ja, Rene Shuman en Angel Eye komen ook nog even voorbij om samen met ons wat te doen. Dat gaat een dolle boel worden.

En iedereen die het wil meemaken, kaarten zijn te bestellen via www.tinte.nl

Hoezo logisch?

2011-06-13T14:19:00.000+02:00

Van het een komt het ander, zo simpel kan het zijn. Een logische gevolgtrekking dus.

We zijn bezig met een aantal uitvoeringen van “The Night of the Proms” een jaarlijks terugkerend muziekfestijn. Ooit begonnen in the UK, maar ondertussen verder naar het vaste continent gewaaid en met succes, want dan weer logisch is.

Voor ons als muziekliefhebbers is dit dan ook wellicht een van de meest mooie gelegenheden waarbij een klassiek orkest moderne popmuziek weet te brengen en dat dan gewoon live mee te maken. Zeker als daar hoogwaardige muziek wordt gemaakt. De speciale arrangementen die voor deze gelegenheid wordt gemaakt zijn er dan ook bepaald geen, die maar even op een blauwe maandagmorgen in elkaar worden gezet.

Voor die gene die er geen genoeg van kunnen krijgen, nogmaals Roger Hodgson van de groep Supertramp met een geweldig orkest achter zich. Logisch toch?

Zelfs zo logisch dat er maar een liedje over gemaakt is. En voor die gene die heel goed oplet (en let op,het is zo voorbij) herkent mogelijk de 2 LP blocks die ik zelf ook bij BBSO gebruik.

Wederom logisch, goed gereedschap is tenslotte het halve werk, niet dan?

Daarom het logische liedje;

Tja………………. En dan nog maar even er eentje om maar even aan te geven van waarom het zo geweldig is om in een groot en dan bedoel ik een GROOT orkest te spelen. Dat moet John Miles ongetwijfeld ook gedacht hebben. Deze geniet zichtbaar ook van het onvoorstelbare massale geluid wat zich om hem heen manifesteert. En waarom ook niet?

Big bands, grote orkesten, geweldige arrangementen, maar voornamelijk goede muzikanten bij elkaar, een droom? Nou…………… ik denk het niet, luister maar.

Opening voor de gekken

2011-06-12T18:13:00.000+02:00

Zelfs in de rustigste momenten, kun je van goede muziek het beste genieten. Wellicht was dit wel een reden om hun album zo te noemen. Daarmee werd er wederom door Britse musici een stukje hoogstaande, maar vooral geweldig mooie muziek afgeleverd.

Even in the queitest moments, is het 7^dealbum van de Britse popgroep Supertramp. En met deze groep waarbij Roger Hodgson als componist van het legendarische nummer Fool’s Overture onmiskenbaar een zeer waardevolle bijdrage heeft geleverd aan de moderne muziek in het geheel, komen we hier niet onderuit om dit te laten passeren en waarom ook? het is tenslotte muziek om over na te denken, althans de boodschap die er in zit.

Van alle uitvoeringen die Supertramp live van dit nummer heeft gebracht, is het onderstaande fragment misschien wel de mooiste uitvoering. Roger Hodgson on the Night of the Proms, live. Maar dan met werkelijk alle toeters en bellen die je maar kunt verzinnen. En dat kunnen er heel wat zijn, zoals hier.

Pak een goede luie stoel, ga er lekker achterover in liggen en zet het volume maximaal. Sluit je ogen en laat je meevoeren naar het verhaal van de 2^de wereldoorlog. Zo komt Winston ook nog even voorbij. Maar geniet vooral van de intense gevoelige klanken en emoties die dit nummer oproepen.

Dit nummer opnemen in het repertoire van Benny’s Big Show Orchestra……woh! Dat is nog eens een uitdaging en misschien komt het er nog eens van. Ondertussen maar even lekker genieten van deze uitvoering.

Een steen in de muur?

2011-06-09T09:46:00.000+02:00

Kan het nog gekker?

Jaaaaaaaaaaaaa, het kan nog veel gekker.

We zitten nog steeds in de UK en daar kan veel, heel veel. Nu weten we wel dat Genesis bepaald niet kijkt op een paar centen als ze gaan optreden. Een show van hun bijwonen is er dan ook meteen eentje van flink uitpakken. En dan doel ik op alle zaken die met performance te maken hebben. Dat wordt dus groots aangepakt. En ik was er bij in Wembly Stadion en dat imponeerde.

Maar we zouden bijna vergeten dat er nog een dergelijke club is die daar nog even een paar tandjes bij zet. Het lijkt haast wel of dat die 2 er op uit zijn om te laten zien van wie nu het meeste en grootste wil en kan uitpakken.

Hoe dan ook, ook bij deze club worden kosten nog moeite gespaard om er iets speciaals van te maken. En dat lukt. Zeker als je met 2 drummers op het podium zit. Ik zei het toch, "rare jongens, die Britten".

Kijk, als ze nu echt slim waren geweest, hadden er minimaal 2 percussionisten bij moeten staan.............. Tja........................'n gemiste kans. Nu hebben die Britten zo wie zo niet veel op met percussionisten. En waarom niet? Geen flauw idee!

En ja, of je nu van deze muziek liefhebber bent of niet, enorm groots blijft het, hun live optredens.

David Gilmore en Roger Waters zijn uiteindelijk toch wel de 2 figuren in deze groep geweest die voor de echte wereldwijde doorbraak hebben gezorgd. Uiteindelijk heeft dit meer als 300 miljoen verkochte albums opgeleverd. Hmmmmm..............dan hebben we nog wat te doen bij Benny's Big Show Orchestra.

Voordat je het onderstaande fragment van wellicht hun bekendste hit gaat zien, zou ik zeggen, zoek even naar een zonnebril en zet deze op je neus. Ze gooien namelijk even een paar lampjes in de strijd en die zijn ongetwijfeld van een heel ander kaliber als jij en ik in de woonkamer hebben hangen.

Pink Floyd, The Wall. (stiekem toch wel weer een meesterwerkje)

The lady killer

2011-06-07T00:26:00.000+02:00

We hebben het reeds gehad over de Britse tot ridders verheven popartiesten.

Eentje daarvan, geboren in Wales, is wat we nu bedoelen met een echte Lady killer. Niet een artiest heeft door de jaren heen een dergelijke reputatie op weten te bouwen als vrouwenjager optima forma als deze zanger.

Nu blijkt ook nog eens dat hij inmiddels al meer dan 50 jaar bij zijn eigen vrouw is. Wie kan het nu nog volgen?

Bij ons in ons kleine landje zou zoiets ondenkbaar zijn wellicht. De wat oudere jongere onder ons herkennen wellicht nog wel de hysterische taferelen van voornamelijk zeer jonge meisjes, die zich voor het podium van de groep “Doe maar” helemaal bewusteloos wisten te schreeuwen.

Maar deze “Sir” heeft nu eenmaal de reputatie dat hij ver weg de meeste damesslipjes naar zijn hoofd heeft gekregen bij zijn optredens. En ja, dat gaat natuurlijk wel erg ver. En of dit dan nog iets met muziek te maken heeft? Nou ja, laat maar ff zitten.

Hoe dan ook, hij draait al heel wat jaren mee in de business en dat bepaald niet onverdienstelijk.

En over die slipjes? We zullen eens gaan tellen van hoeveel er over het podium vliegen.

Ladies, here he is, Sir Tom Jones live. Overigens, wel met een geweldige band en dat is mogelijk nog belangrijker dan al die onzin over damesondergoed.

( hé boys, zullen wij dan maar de “kroegtijger” gaan uithangen in het plaatselijke café? Dan laten we deze even voor de dames)

financieel in de knel!!!

2011-06-06T18:07:00.000+02:00

The Dire Straits.

Nu had ik het in het vorige artikel over Queen, een band met een Koninklijke titel. Maar zo zijn er in the UK meer muzikale clubjes geweest die iets hadden met Royalty.

Daarvoor moeten we alleen even naar het middenoosten, daar waar de sultans aan het roer staan van de nodige staten. Zo heb je de Sultan van Bahrein, Saoedi-Arabië en meer van dit voornamelijk uit zand en olie bestaande koninkrijken.

Maar de Britse popmuziek leert ons ook dat er van die Sultans er enkele blijken te zijn die aardig kunnen swingen. En dat valt nog niet mee, om als kerel in een lange witte jurk met zeer hoge temperaturen, de beetjes de lucht in te slingeren en dan zien te voorkomen dat je met je snufferd vol in de zandbak gaat landen.

Hoe dan ook, er schijnen dus “Sultans of Swing” te zijn. Dat vertellen ons de jongens van de Britse groep Dire Straits.

En zo zie je maar weer, je kunt met een volslagen belachelijke titelsong “Swingende Sultans” een enorme wereldhit scoren. ( maar ze bedoelden hunzelf en niet de Arabieren, een detail misschien, meer niet)

Ik had het al eens geroepen, “Rare jongens, die Britten”.

Nu hebben die Britten wel meer van die rare fratsen uitgehaald op muzikaal vlak, maar dat doet er nu even niet toe.

The Dire Straits, daar hadden we het dus over. En hoe je het ook draait of keert, ook deze club heeft het nodige bijgedragen in de popmuziek. Nu kennen de meest van ons dan ook wel hun bekendste nummers. Opvallend, verfrissend en zeer uniek, daar zal iedereen het wel mee eens zijn.

Dan ga er maar eens goed voor zitten, deze live uitvoering duurt namelijk 10 minuten, heerlijk!!! Het volume goed ver open en laat het dan maar over je heen komen.

Hare Majesteit.

2011-06-05T12:55:00.000+02:00

Het heeft hare Majesteit behaagd…………………..

Dat is natuurlijk wel een beetje een vreemde binnenkomer, maar het zal je maar gebeuren dat je als Engelse onderdaan zomaar wordt geridderd en daarmee in de adelstand wordt verheven. En dat dan als popartiest. Zo kennen we inmiddels Sir Cliff Richard, Sir Elton John en Sir Paul MacCartney. Zelfs Tom Jones ( je weet wel, die kerel die meer damesslipjes van heel erg dichtbij heeft gezien, als wie dan ook) mocht Sir voor zijn naam zetten. Het mot niet gekker worden!!!!!

Maar of je daar nu als muzikant op zit te wachten? Erkenning door the Queen, hmmmm?. En als the Queen dit bepaald dan is het zo. Zo werkt dat nu eenmaal. Rare jongens die Britten, wat dat betreft, dat dan weer wel. Zonder een in de adelstand verheven bandlid hadden een paar andere “Rare Britten” een alternatief.

Wij heten gewoon Queen, daarmee maken we dan meteen een paar dingen duidelijk. En dat dit dan ook weer opvallende figuren zijn, daar zal iedereen het wel mee eens zijn.

Tot aan het overlijden ten gevolge van Aids van hun frontman ging het deze Britse groep zeer voor de wind. Zeer opvallende popmuziek wisten zij te maken, waarbij het wereld bekende Bohemian Rapsody de absolute uitschieter werd.

Van deze club kunnen we alleen al een heel blog aan wijden. Maar dat gaan we dus niet doen. Want ook hier is het slagwerk technisch gezien niet echt interessant. Roger Taylor, de drummer van Queen, och………….. zoiets als het niveau van Ringo en Charlie, wellicht een tikkeltje meer van deze tijd.

Wat wel belangrijk aan Queen was, is natuurlijk hun frontman Freddie en daarnaast hun gitarist Brian May. Die 2 maakte Queen.

Het meest opvallende stuk muziek van Freddie kwam dan toch eigenlijk weer bij de opening van de Olympische spelen van Barcelona.

Een heel duidelijk geweldig mooi voorbeeld van een combinatie van pop en klassieke muziek samen.

En hier is het overduidelijk van hoe percussie een significant belangrijk onderdeel van muziek kan zijn.

Barcelona;

Recht op en neer

2011-06-03T22:31:00.000+02:00

Het is natuurlijk zo dat ik hier niets hoef uit te leggen over de Beatels en de Rolling Stones. Want laten we eerlijk zijn, wie nog nooit iets van deze groepen heeft gehoord of gezien, die is veel te jong of heeft in hun roemruchte periode op de Maan of Mars gewoond. Maar wat wel significant is aan beide clubjes, zij hebben een duidelijke trend, stempel en daardoor voor een idioot groot deel de verdere ontwikkeling van de moderne popmuziek bepaald.

Het grappige van beide groepen is, dat beide drummers van die clubjes, Ringo Star, maar ook Charlie Watts, nu niet echt iets op de kaart hebben gezet qua slagwerktechniek. Functioneel, dat wel, maar meer dan dat, niet echt. Nee, de kracht van beide bands zat hem dus duidelijk niet in het aandeel van de beide drummers. En in die zin, kan ik er dan ook niet veel meer over kwijt als dit.

Dat neemt dan overigens niet weg dat zowel de Beatels als de Stones in het geheel een enorme betekenis hebben gehad.

Onze orkestleider kan er over meepraten, die stond namelijk al eens met zijn groep Ferrari in het voorprogramma van de Stones.

Over smaak valt dus niet te twisten, maar dat ik duidelijk geen Stones fan ben zal ik hier niet onder stoelen of banken steken. De muziek van die andere club spreekt mij dus veel meer aan.

Wat deze beide clubjes in de UK teweeg hebben gebracht op de ontwikkeling van popgroepen is overigens gigantisch geweest, meer nog dan waar ook in de wereld. Men had iets waar men zich aan kon optrekken. Dat kon dan ook niet uitblijven en de geschiedenis van de bands uit de UK laten ons dan ook uiteindelijk hele grote wereld acts zien.

En hier gaan we dan nog even op door. We zijn nog niet weg uit de UK.

Om maar eens even een hele ander weg in te slaan gaan we nu even genieten van een onvervalst stukje, recht op en neer, heerlijke gitaar rock. Hoe lekker kun je meppen op een drumstel met hele simpele rockende gitaar partijen.

De drummers onder ons snappen meteen waar ik het over heb…………. Heerlijk,

De heren Rick Parfitt en Francis Rossi. En uiteraard hebben we het dan over de legendarische

STATUS QUO, voor intimi…………………… de Quo!!!

Inmiddels zijn ze een paar dagen ouder geworden, maar recht op en neer rocken, dat verleren ze nooit meer.

Een bijbels verhaal?

2011-05-30T21:47:00.001+02:00

Zo,

En nu er eentje van een geheel andere orde. Wederom een Britse band die een ongelooflijke stempel heeft weten te drukken op de popmuziek.

We schrijven 1987 en ik was er bij. Muziek met een boodschap en een duidelijke kritische ondertoon.

Wembley Stadion, London, 1987, als onderdeel van hun Invisible Touch tour.

Het lijkt een verhaal uit de bijbel, althans de naam van deze groep. De leden?

Peter Gabriel, Mike Rutherford, Tony Banks, Anthony Phillips en Chris Stewart. Daarmee is het verhaal begonnen. Maar waar ik naar toe wil is het moment dat ene Phill Collins een belangrijke rol binnen de band kreeg. Zoals gezegd, ik was erbij in London en wat een ervaring was dat? Niet te beschrijven dus. Maar wel geweldig, dat dan weer wel.

Je heb het al in de gaten, we hebben het hier natuurlijk over Genesis. Niet weg te denken in de moderne rock muziek.

Samen met collega Chester Thompson een unieke combinatie. Waarbij het typische drumwerk van Phill altijd weer te herkennen is.

Neem nu het nummer “3x Vanavond” of te wel Tonight, Tonight, Tonight. Helemaal ramvol met drums en percussie. Ok, het meeste komt uit de synthesizers. En Phill speelt hier op de eerste elektronische drums die er toen die tijd waren. Simons was het merk, van die vreemde hoekige pads. Veel te groot en veel te lomp, maar voor die tijd een revolutie, dat dan weer wel.

Genesis,

Een Britse Rockband die onmiskenbaar een dikke stempel heeft weten te drukken op de ontwikkeling van de muziek, maar zeer zeker ook een grote groep drummers/percussionisten heeft weten te beïnvloeden.

En voor de goede orde dan nog maar even een lekkere toegift. In dit fragment komen we een paar oude bekende muzikanten tegen.

Die meneer met die lange baard? Nee, het is niet Sinterklaas die aan het bijbeunen is. Maar wel Leland Sklar. Die gene die recentelijk naar een optreden is geweest van TOTO, 2007 of 2008 kwam hem daar ook al tegen. En dan die percussionist….Inderdaad, ook al een bekend gezicht. Louis Conte. De 2 Conga’s waar ome Phill op staat te meppen zijn dan weer van dat andere bekende merk, maar net effe een tikkie beter.

Vergeet het bovenstaande en geniet van de uitsmijter, dan weten we weer waarom muziek zo mooi kan zijn;

Harry Webb??????

2011-05-30T18:59:00.000+02:00

In alle consternatie van het afgelopen weekend, was ik bijna vergeten dat ik met onze muzikale reis door de wereld in de UK ben blijven hangen.

Dus daar gaan we dan maar weer even dapper mee verder.

De UK dus, en alles wat daaruit een positieve invloed in de moderne muziekgeschiedenis teweeg heeft weten te brengen.

Neem nu als voorbeeld Harry Webb. Harry wie? Hoor ik nu een aantal van jullie roepen!

Ja Harry Webb dus. En er is niemand die hem niet kent of wel eens van gehoord heeft.

Een aantal jaren geleden is deze Brit zelf geridderd en mag hij Sir voor zijn naam zetten. En ook van deze muzikant spelen we een nummer in onze theatershow. Het nummer waarmee hij op het Euro Song festival wereldfaam maakte. Ondertussen heeft hij zijn vijftigjarige jubileum reeds bereikt en weet van geen ophouden.

Als popartiest kennen we hem natuurlijk als Cliff Richard. En nu zegt iedereen meteen “oh die”. Precies, Sir Cliff Richard, daar hebben we het dus over. Wederom een Engelsman die een grote invloed heeft gehad in de ontwikkeling van de moderne muziek.

Het nummer wat wij van hem gaan doen in de theatershow is de volgende. En ook die kent dus iedereen;

Het nieuwe spul

2011-05-29T15:18:00.000+02:00

Zo, gisteren naar Ittervoort gereden om even een beetje fiberglas spul op te halen. En dat is best wel gevaarlijk om in zo een gia grote winkel rond te lopen snuffelen. Nu was ik daar dan ook niet voor ’t eerst, maar toch, link blijft ’t wel. Voordat je het weet loop je namelijk weer met je handen vol en platzak naar buiten.

Hoe dan ook, ze zijn er eindelijk, de nieuwe witte LP Conga’s. Inclusief het DW rack waar de gehele handel op komt te hangen. Ondertussen de hele boel thuis maar in elkaar geknutseld. Het afstellen van het rack is nog een aardig klusje geworden. Maar nu is het klaar en kan ik er weer voor een aantal jaren flink tegen aan.

At the Copa

2011-05-15T12:39:00.001+02:00

Ja, als we het dan toch hebben over zeer herkenbare stukken muziek welke in onze theater tour op het programma staan, dan heb ik er nog wel een paar voor jullie.

Neem nu deze, tijdloos, altijd weer leuk en uiteraard er weer eentje waarbij je op de stoelen gaat. Gezien dat we een theatertour dus in de theaters doen, zullen de theaterdirecteuren ons wel dankbaar zijn als ze afgebroken stoelen mogen gaan vervangen.

Maar deze is in die zin dus voor ons drummers en percussionisten weer van belang omdat we hier weer volledig los mogen gaan. En reken er maar op dat dit gaat gebeuren ook. Een heerlijk opzwepend stukje Latijns-Amerikaanse muziek door niemand minder dan Barry Manilow.

De onderstaande uitvoering is een live performance uit Oslo. Grappig om te zien hoe die Scandinaviërs niet echt te ontdooien zijn. Het zal wel niet in hun genen zitten.

Hoe dan ook, wederom een stukje wereldmuziek en in deze uitvoering met een heel groot orkest waarbij percussie vol aan hun trekken komt.

Genieten maar weer!

bloed, zweet en tranen

2011-05-14T12:48:00.002+02:00

Nu had ik in het vorige bericht even terloops over het nummer “Music” van John Miles en dat dit is opgenomen in het repertoire van onze theatertour welk vanaf december in een aantal Nederlandse theaters gaat komen.

Om nu daar even over door te gaan leek me dan ook wel toepasselijk. Tenslotte is deze productie die op dit moment in onze repetitieruimte gestaag gestalte gaat krijgen, nu niet bepaald iets is wat wij er maar even tussendoor doen. Sterker nog, het vergt van veruit de meeste van de 48 musici en 7 vocalisten die samen met Ben van Wijk het grootste podium showorkest van Nederland vormen een enorme inspanning.

Benny’s Big Show Orchestra heeft namelijk geen enkele professionele muzikant of vocalist in huis, niet een. Geen enkele beroepsmuzikant dus in onze gelederen. Wel een club van dol enthousiaste amateurmuzikanten, die heel veel tijd vrij moeten maken om deze productie op een zeer hoog nivo te kunnen brengen in de theaters. Met bloed, zweet en tranen als het ware. Motivatie, gedrevenheid, overtuiging en geloof is dan de basis voor het succes wat het zonder enige twijfel gaat worden.

Als theaterproducent moet je dan wel over heel veel lef beschikken als je een dergelijk “avontuur” durft aan te gaan, met een stelletje amateurs, toch??? Tja, dat zou je wel denken en op zich vrij logisch. Alleen ligt het verhaal hier wel beduidend anders. Hoe anders? Het verschil zit eigenlijk alleen maar in het gegeven dat deze muzikanten niet betaald worden voor een optreden. Onbetaalde maar zeer gedreven fanatiekelingen blijven er dus over. En dit laatste is veruit meer als voldoende om een successtory te hebben.

Alleen de grap van dit verhaal is nu eigenlijk dat de uitkomst zal zijn, dat wederom dit “amateurorkest” zich zal profileren als een zeer professionele organisatie.

Ik speel nu ruim een jaar bij dit geweldige orkest en sta met de regelmaat van de klok nog steeds verbaasd over de een of ander collega orkestlid wat ineens de sterren van de hemel weet te spelen of te zingen tijdens een repetitie. En ik denk dat ik er inmiddels wel uit ben na bijna een jaar van hoe kan dit? Het is de individuele gedrevenheid die zorgt dat de andere nog meer gemotiveerd maakt om het steeds maar weer perfecter te willen doen. Daarvoor is een inspirator en motiverende factor voor nodig. En die staat gelukkig altijd recht voor onze neuzen.

Voor die gene die het nog niet wisten, hij heet Ben.

Muziek

2011-05-10T22:52:00.000+02:00

Tja, het kon natuurlijk niet uitblijven. Als we het over Engelse Musici hebben en in hoeverre zij de hedendaagse popmuziek hebben weten te beïnvloeden, dan kunnen we hier een aardige waslijst gaan noteren.

Nu is dit niet geheel de bedoeling en daarom gaan we er maar een paar enkele behandelen.

We kennen hem allemaal, zeker de muzikanten onder ons. Geboren in 1949 en als gitarist en pianist samen gespeeld met Alan Parsons, Elton John, Tina Turner en Joe Cocker, om er maar eens een paar te vermelden. En eigenlijk heeft hij zelf maar een echte hit gehad. Vreemd eigenlijk, want gezien zijn muzikale CV zouden dit er met gemak er vele meer moeten zijn.

De man waar we het over hebben had dat ene nummer opvallend een hele maar wel zeer toepasselijke titel gegeven. Namelijk “muziek”. Of te wel in het Engels “Music”.

De meeste onder ons kennen het beter als “Music was my first love” en vervolgens is het dan meteen duidelijk dat we het hier hebben over John Miles.

Dit geweldig nummer is tijdloos en eigenlijk zouden we dit moeten opnemen in het repertoire van onze theatertour.

En gues what? In onze theater tour zit dit wereldnummer inmiddels als keuzemogenlijkheid.

zie hiervoor www.jukeboxontour.nl

De ontwikkeling

2011-05-07T20:57:00.002+02:00

Tja, dat Engelse musici een enorme invloed hebben gehad op de moderne muziek en eigenlijk nu nog steeds, dat is iets waar iedereen wel wetenschap van heeft. De moderne popmuziek die na de tweede wereldoorlog eigenlijk pas goed op gang kwam, ging in een stroomversnelling in de jaren 50 en 60.

The Beatels en The Stones maar even als voorbeeld genomen. En eigenlijk heeft rond deze periode de ontwikkeling op slagwerkgebied in de popmuziek een enorme ontwikkeling doorgemaakt. Drummers en percussionisten werden belangrijker in de popmuziek en namen een steeds belangrijker rol in.

Met name in de rockmuziek werd er stevig aan de weg getimmerd en binnen afzienbare tijd werden dan ook met name de drummers, een belangrijk lid van de band. Daar waar zij voorheen meer op de achtergrond functioneerden, werden zij nu als een volwaardig bandlid gezien en hadden daardoor dan in veel gevallen een stevigere vinger in de pap. De spel techniek onderging een metamorfose en daarnaast gingen fabrikanten van slagwerkinstrumenten een heftige concurrentiestrijd met elkaar aan. Goed voor de drummers en percussionisten, met name zij profiteerden van steeds beter ontwikkelde hardware.

Ik kan me mijn eerste slagwerk nog goed herinneren. Apetrots was ik op dat ding, maar lang heeft hij niet geleefd. Na een aantal jaren stevig sparen, stond die er dan, de TAMA rockstar met dubblebass. Op dat moment zo ongeveer wel het “neusje van de zalm”. Ik heb me een breuk gesleept met dit monster geval. Kroeg in kroeg uit, podium op en podium weer af. Het hoorde erbij, zei men?? Wist ik veel.

Maar goed, die TAMA kwam dus uit Japan en was een ware revolutie op slagwerkgebied. Met name op het vervaardigen van de statieven, hadden de Japanners het heel slim aangepakt. Het waren niet de Japanners die dit hadden zitten uitdokteren. Nee hoor, er werden heel slim een aantal zeer bekende, met name Amerikaanse en Engelse drummers de fabrieken in gelokt. En die hebben aan het succes gestaan van die mooie spulletjes uit Japan. Uiteraard profiteerde zij daar met name zelf heel goed van. Zolang het merk maar voor op de bassdrum bleef staan, mochten zij kosteloos het een en ander uitzoeken in de showroom. Handig!

Ondertussen hebben zo ongeveer wel alle producenten van slagwerk het zelfde spelletje overgenomen, het werkt namelijk perfect.

De invloed van Amerikaanse maar zeer zeker ook Engelse muzikanten op de moderne muziek is dus heel groot en dus ook aan de instrumenten die er gebruikt worden.

Tourschema Theatershow BBSO 2011/2012

2011-04-14T10:02:00.000+02:00

Theater aan de Parade ‘s-Hertogenbosch

14 december 2011 – 20:00

Voor ticketverkoop www.theateraandeparade.nl

Isala Theater – Capelle aan de IJssel

7 januari 2012 – 20:15

Voor ticketverkoop www.isalatheater.nl

Cultureel Centrum de Enck – Oirschot

13 januari 2012 – 20:15

Voor ticketverkoop www.deenck.nl

Theater aan de Schie – Schiedam

4 februari 2012 – 20:15

Voor ticketverkoop www.theateraandeschie.nl

Schouwburg Amstelveen – Amstelveen

25 februari 2012 – 20:00

Voor ticketverkoop www.schouwburgamstelveen.nl

Schouwburg Almere – Almere

26 februari 2012 – 16:00

Voor ticketverkoop www.schouwburgalmere.nl

Theater Markant – Uden

31 maart 2012 – 20:15

Voor ticketverkoop www.theatermarkant.nl

Theaterhotel Almelo – Almelo

8 april 2012 – 20:00

Voor ticketverkoop www.theaterhotel.nl

Theater de Schalm – Veldhoven

28 april 2012 – 20:15

Voor ticketverkoop www.deschalm.com

The UK

2011-03-29T20:43:00.000+02:00

Engelsen en Amerikanen.

Zoals aangegeven, we zijn aan de andere kant van de grote plas aangekomen en gaan we op de Britse eilanden eens zien van wat we daar allemaal tegen komen. Nu heeft de UK een veel grotere en langere geschiedenis dan de US.

Vele grote muzikanten zijn van Britse oorsprong, zeker daar waar het om moderne en popmuziek gaat. Daarmee zijn de Britten stiekem toch wel toonaangevend.

Nu gaat dit blog over slagwerk en percussie, maar net zo goed over moderne muziek. Vandaar dan ook dat ik het een en ander wil combineren.

Goed, de UK. Hier kunnen we pagina’s vol van maken, sterker nog, en geheel blog aan spenderen. Maar zo gek ga ik het niet maken.

Om maar met de deur in huis te vallen. Een Engelse drummer in een Amerikaanse band. En niet zo maar een drummer en zeker ook niet zomaar een band. We hebben hem al vaker gezien op dit blog, maar nu in combinatie in een band.

Simon Phillips werd na het overlijden van Jef Pocaro gevraagd in een van de beste en bekendste Amerikaanse bands. Inderdaad we hebben het over TOTO.

Wie kent zie niet, de nummers; Afrika, Rosanna en Hold the line. Allemaal klassiekers in de popmuziek.

Een geweldig stukje muzikale performance van een aantal jaren geleden live in Amsterdam;

Emotie uit de US

2011-03-27T18:54:00.000+02:00

De US, daar waar we even zijn blijven hangen in onze muzikale en ritmische rondreis. Je kan er van alles vinden en er wordt er dan ook van alles uitgevonden. Amerika, zoals wij dat eigenlijk beter kennen. Wat hebben wij als Nederlanders en Europeanen voor een invloeden uit dat continent meegekregen? En hoe heeft dit alles dan onze ontwikkeling beïnvloed? Het internet, ooit eens begonnen als bron van informatie voorziening voor en door het Amerikaanse leger.

En wat heeft dat internet nu ons leven beïnvloed? Wat heeft het internet nu met percussie of muziek te maken. Allemaal zaken die we ons waarschijnlijk niet eens meer realiseren.

Via dit zelfde internet komt ook deze informatie bij iedereen die het wil weten, snel en over de hele wereld ineens.

Ooit was eens de meest primitieve trommel het meest voor de hand liggende communicatie middel. En hoeveel personen zouden we nu nodig hebben om via een trommel een boodschap over te laten brengen van bijvoorbeeld Amsterdam naar Maastricht? Voor ons allemaal is de moderne informatie via internet de normaalste zaak van de wereld. En zonder internet staat wellicht op dit moment de wereld stil en hebben we chaos.

Muziek en beeld via You Tube, we zijn er zo mee vertrouwd dat het de normaalste zaak van de wereld is geworden. En ja, we kunnen eigenlijk niet meer zonder. Het gaat allemaal zo snel, die informatievoorziening.

Dus,…………………………… The States…………………………..tja, zijn we niet allemaal Amerikanen geworden?

Natuurlijk wel, in het andere geval hadden we nog steeds in grotten gewoond, nog nooit van een hamburger gehoord, geen televisie, telefoon en geen internet gehad. En hoe was het dan afgelopen met onze muzikale ontwikkeling? Dus wat heeft de Jazz, de blues, de rock-’n-roll, de soul ons gebracht? Dat waar we nu heerlijk van kunnen genieten. Geen noot of een tik op een trommel die niet een Amerikaanse oorsprong heeft, voor zover het moderne muziek betreft. En het is allemaal uit de US gekomen die letterlijk de toon heeft gezet. En al die Amerikanen komen gewoon van elk werelddeel. Daarmee is de moderne muziek in oorsprong universeel. En wellicht daardoor zo mooi. Daar waar volkeren elkaar bestrijden met wapens in conflicten, verbind muziek mensen.

De meest mooie muzikale emotie die we hebben, moeten we dan ook koesteren. En ja, dit is van Amerikaanse makelij. Hoewel........... hoeveel Amerikanen zijn nu eigenlijk van oorsprong Amerikaans? En dan deze Amerikaan samen met een Hollands meisje. Het gaat gelukkig weer over liefde, de emotie waarvan we niet zonder kunnen, gelukkig..........

Zo, we gaan nu even een klein overstapje maken naar de andere kant van de grote plas en komen dan uit in The UK. En daar gaan we ook weer het nodige tegen komen.

De Hollander in de US.

2011-03-12T08:19:00.000+01:00

Vele weten het niet, of zijn het mogelijk vergeten. Maar ook vanuit ons kleine Nederland hebben we muzikale talenten in de US groter zien worden. Zo heeft Cesar Zuiderwijk ooit eens de aanbieding gehad om in “The Who” te komen spelen, maar dat was in de UK.

Daarnaast zijn er meerdere welke in de States toch wel hun of haar punten hebben weten te scoren in zijn of haar muzikale carrière. Neem nu maar even Candy Dulfer als voorbeeld. Deze dame heeft al verschillende keren met Prince en Sheila E het podium mogen delen.

Maar er zijn er meer geweest.

Wie kent niet “Adje van den Berg. Precies, dat was toch die jongen met die gitaar. En speelde die niet in zijn eigen band genaamd “ VandenBerg”. Juist, dat was hem…….. of is hem.

Echter Adje vond Nederland te klein en wellicht heeft hij nog gelijk ook. White Snake was de club waar hij in de States geweldige successen mee boekte. Onze Ad in zo een grote Amerikaanse act, jawel, het gebeurde zomaar. En volgens mij woont Ad nog steeds aan de overkant van die grote plas.

Voor die gene die het niet helemaal meer weten, van beide een voorbeeld. En let even op Jos Zomer, ( de drummer van “VandenBerg”.) Een idioot mooi slagwerk heeft hij hier. 2 Bassdrums van het merk Stacato, geheel uit kunststof gemaakt met zijn hele typische vorm. En dan de set met Roto-toms daarboven. Die combinatie, hoe verzin je zoiets? Knal en knalhard ging dat spul.

Uitversterken was eigenlijk niet nodig, Maar ja, een rockband was en is nu eenmaal een rockband en dus werd en wordt er maar niet op de decibellen gelet. En Jos, ik ken hem toevallig persoonlijk, had armen als boomstammen zo dik met dito drumstokken, waarmee hij zijn slagwerk mishandelde. Ik heb zelden iemand zo gigantisch hard op zijn drumstel zien meppen.

Het mooie van het verhaal was dat het ritmisch wel helemaal klopte, die mishandeling.

We zullen het in een later stadium nog verder gaan hebben over Nederlandse drummers/slagwerkers en percussionisten, tenslotte zitten we eigenlijk nog in de US.

Maar even een klein uitstapje naar een oer Hollandse gitarist. Adje van den Berg.

En dan Ad zijn Amerikaanse uitdaging. Maar even gaan spelen als Hollander in een van de meest bekende Rockbands van de wereld “White Snake”. Dan moet je wel heel erg goed zijn. En let op. Ook dit is weer echt Amerikaans. En die gene die dacht dat wij Nederlanders ons niet kunnen aanpassen aan andere gewoontes, culturen en ons volledig kunnen laten transformeren als, in dit geval een echte Amerikaanse Rocker, heeft het dus echt helemaal mis.

Een Mexicaan in de US.

2011-03-10T19:05:00.000+01:00

We hadden al eens eerder over hem gesproken. Maar nog niet eerder als immigrant. Maar ja, zijn het niet allemaal immigranten de bewoners van het “beloofde land”? Natuurlijk wel, en daarom bestaat de echte Amerikaan dan ook eigenlijk niet. Dat neemt niet weg dat er wel degelijk op een hoog staand niveau muziek gemaakt wordt en zo ook bij deze makker. Bij gestaan door een keur aan muzikaal goed ontwikkelde figuren waarvan we er ook al 2 hadden behandeld. Precies, Raul Rekow en Paul Parazzo.

En dan weten we natuurlijk ook over wie we het hebben, zijn naam, Carlos

Een verdere uitleg is dan zeer waarschijnlijk niet nodig. We kennen waarschijnlijk wel zijn meest bekende nummers zoals Samba pa ti en Black magic Woman.

De echte liefhebber zal wellicht dan ook het onderstaande wel kennen. Voor die andere, geniet wederom van dit stukje show. En ja, het water gespetter vanaf de timbales door Paul is natuurlijk een spectaculair gezicht, maar geloof een ding van mij; het klink live alsof je op een natte dweil staat te timmeren. Och ja, het is leuk voor het publiek en Paultje heeft weer eens gedoucht. En dat is dan weer handig, toch?

De holland Amerika lijn

2011-03-07T18:18:00.000+01:00

We zijn nog steeds in “The States” en dat gaat dan ook nog wel even duren. Nu weten we allemaal dat de Verenigde Staten van Amerika een samensmelting is van zo ongeveer alle culturen van de gehele wereld. Zo ook van uit Nederland.

Nu is de Nederlandse invloed op de Amerikaanse muziek niet van een noemenswaardige geweest, maar zo hier en daar vinden we dan toch wel wat hele duidelijke Hollandse genen terug in de moderne popmuziek en in dit geval Rockmuziek.

Zo ook in de volgende groep, waarvan de groepsnaam is afgeleid van hun achternaam. De 2 broers die op jonge leeftijd met hun ouders zijn geïmmigreerd naar het land van de onbegrensde mogelijkheden en daar hun pubertijd en dus ook het meeste van hun (muzikale) ontwikkeling hebben doorgemaakt.

De broertjes Alex en Edward, de ene op gitaar en de andere op drums. Alleen hun achternaam verraad hun afkomst, al het andere is verre van Hollands.

Van Halen, je kon er op wachten, maar het was eigenlijk wel al duidelijk. Enorm populair zijn ze geworden, die twee. Al was het maar vanwege het virtuoze gitaarspel van “Eddy”. Waarmee we het geweldige drumwerk van broer Alex niet willen devalueren tot iets van “maar een simpel partijtje stampwerk”. Verre van dat. Zet daarbij een atletische rockzanger voor op het podium, een videoclip volgens “Amerikaans model” en het is “kindje in ’t kolenbakkie”.

Even springen dan maar? het is nu tenslotte nog steeds Karnaval.

A Glamorous Way

2011-02-10T20:47:00.000+01:00

De US, het land van de vele mogelijkheden, we hebben in de geschiedenis al de nodige voorbeelden gezien. In een vorige bericht heb ik het gehad over Tito Puente en zijn invloed met de timbales op de muziek. Een van die uitvloeisels van zijn pionierswerk is dat Zuid Amerikaanse ritmes zich zijn gaan vermengen met moderne muziek stijlen. In de afgelopen 25 a 30 jaar heeft er dan ook als het ware een muzikale revolutie plaatsgevonden met steeds weer nieuwe “geluiden” en artiesten die zich hiermee wisten te profileren. Een van die hele typische voorbeelden hiervan is Prince.

Een gevolg daarvan is dat deze Prince weer een ander talent aan het grote publiek wist voor te stellen. En zoals Prince nogal opzienbarende en vernieuwende muziek populair wist te maken was de dame, waar we het nu over hebben, dat zeer zeker ook. Zo kan het gebeuren dat een vrouw achter timbales en drums een wereld act is geworden.

De combinatie van een slagwerker en dan ook nog een vrouw, was al opzienbarend en spectaculair genoeg. De wijze van hoe zij haar muziek ten gehore bracht des te meer.

We hebben het uiteraard over Sheila E.

En geen moderne muziekliefhebber die haar niet kent. Ze sloeg in als een bom en een protegé van Prince, maar wist daarna heel snel een wereldwijde bekendheid te verwerven door haar opvallende manier van het hanteren van de timbales in combinatie van een goed gearrangeerde typische Amerikaanse wijze van show.

A glamorous way of live;

De percussionist in The States

2011-02-07T00:13:00.000+01:00

Tja, de percussionist, hoe ziet die er nu uit?

We hebben het gehad over Conga’s, timbales, bongo’s en al wat rondgesnuffeld aan wat kleiner percussiespul. En we hebben ook al wat grootmeesters hier voorbij zien komen, Giovanni Hidalgo, Tito Puente, Raul Rekow, Karl Perrazzo om er maar eens een paar te noemen. En in de States, waar we met onze rondreis nog steeds zijn, is het in de regel zo dat men niet echt bezuinigd als het gaat om het inzetten van percussionisten of mensen die kleinere percussie-instrumenten gebruiken. Het kan niet groot genoeg, lijkt het wel.

En wat dat betreft moet ik die Amerikanen groot gelijk geven. Bigger is best. Bands als Santana, the Miami Sound Machine van Gloria Estefan maar even als voorbeeld genomen. In dit soort muziek is een percussionist gewoon standaard, twee, eigenlijk normaal en drie, tja, daar doen we dan ook niet moeilijk over. Heerlijk toch, een dergelijke instelling en wat een opties dat dit geeft.

In die zin kan de percussionist dan ook relatief snel een specialist worden of gewoon zijn. En dat geeft ongekende mogelijkheden voor de muziek. En zo is het ook in Benny’s Big Show Orchestra. Daar spelen we ook met drie percussionisten. Amerikaanse toestanden dan?

Nee hoor, gewoon heel erg handig en vooral muzikaal, heel slim. Maar daar gaan we het later over hebben.

De percussionist in de States is dan snel een specialist, en dat is dan, met name voor de band of orkest weer heel handig. Grote concertzalen met grote podia geven dan ook de gelegenheid om het nodige te kunnen herbergen, heel erg handig dus.

Zo zijn er dan ook nogal wat aardige grote Amerikaanse bands die het vak van show en entertainment heel goed begrijpen. Glitter and Glamor all over. Blazers, percussionisten, het kan niet op. En dan is de muziek ook nog eens steengoed. Wat wil je nog meer?

Nou, en beetje aarde, wind en vuur misschien?

Juist,............... Conga, Bongo, timbales, cowbells, chimes, bloks, claves en zo kunnen we nog wel ff verder.

Een hele berg percussie in een niet latijns-Amerikaans stukje muziek. Dat krijg je er van als je culturen met elkaar laat mixen. Heerlijk toch, precies en daarom doen we er nog eentje, maar dan zonder meneer wit (die is voor de insiders)

En dan die Amerikanse percussionisten, juist, die kunnen zich heerlijk uit leven zonder beperkingen. Wat een land, de US.

Even met 4 man helemaal los gaan;

Aan de andere kant is dan toch Nederland veel te klein voor dit soort grote opgezette mega acts. Och, gelukkig is er dan nog "Benny's Big Show Orchestra".

Tito Puente "The King of Latin Music"

2011-02-06T20:26:00.000+01:00

Onmiskenbaar kennen we de US als het land van de grote mogelijkheden. Daarnaast zijn er vanuit de verschillende muziekstijlen grote namen geboren. In de percussiewereld is dat dus ook niet anders. Een van de grootheden en absolute voorbeelden voor vele jonge percussionisten binnen en buiten de US is dan ook Tito Puente.

Nu zegt zijn naam iets van zijn oorspronkelijke afkomst en dat klopt dan ook, zijn ouders kwamen namelijk van Puerto Rico. Kleine Tito groeit echter op in Spanisch Harlem in New York. En zoals zo vele immigranten zijn de Puentes hun afkomst niet vergeten.

Tito wordt omschreven als “de grootmeester op de timbales”. De bijdrage aan de ontwikkeling van het timbale spel in de jazz wereld is dan ook enorm geweest. Om maar niet te spreken van de typische sound in de latijns-Amerikaanse muziekstijlen. Ook aan de ontwikkeling van de timbales heeft Tito een heel duidelijk stempel achter gelaten.

Tito Puente, een naam om nooit meer te vergeten.

Wat is er nu mooier om ook nog op een zeer hoge leeftijd een stevig stukje timbale werk live te kunnen uitvoeren? En ja, je kunt er van houden of niet, maar respect dwingt dit in ieder geval wel af. Wat maar weer eens bewijst dat muziek niet gebonden is aan leeftijd, ook niet als een een stuk fysieke inspanning geleverd moet worden;

Tito Puente overleed na een live optreden op 31 mei 2000 in Puerto Rico aan de gevolgen van een hartaanval en na een open hartoperatie in New York. Gestorven in het harnas als het ware op 77 jarige leeftijd.

En om het dan nog maar eens even goed te laten zien en horen, nog meer van deze legende op timbales;

Conga battle

2011-02-02T00:04:00.000+01:00

Ho eens ff, wat onze vrienden Animal en Buddy Rich op drums kunnen, kan vanzelfsprekend op Conga ook.

Dus, om dit dan ook maar even te laten zien, en dan gaan we weer gauw verder met onze ontdekkingsreis door het Noorden van het Amerikaanse continent, even een klein Conga wedstrijdje. Gewoon, zo maar even voor de fun.

grapje van de maand Februari

2011-02-01T23:20:00.000+01:00

Getver.......... was ik het bijna vergeten dat we al weer in februari zitten, maar ook in de US.

Dan komt de grap van de maand nu dus uit de States. En uiteraard er eentje in combinatie met drums en percussion.

We hadden hem al eens eerder op dit blog gezien, onze vriend Animal, maar nu gaat hij de trommelstrijd aan met Buddy Rich, en die laatste is bepaald geen kleine jongen op slagwerk gebied. Een grootmeester in de Jazz, geboren in 1917 en overleden in 1987, maar heeft wel een ongekende stempel weten te drukken op de ontwikkeling van de speeltechniek van hedendaagse drummers.

Geniet 't.

The States

2011-02-01T00:01:00.000+01:00

Tja, The States. Hoe gaan we dit nu eens aanpakken? Want de muziek die door de jaren heen, zeg maar decennia heen, ons leven heeft bepaald. Hoe moet je dat nu gaan uitleggen . Want ja hoe Amerikaans is nu de Amerikaanse muziek eigenlijk? Als we bij ons het over BZN hebben dat snappen we allemaal dat dit uit ons eigen Vollendam komt en daar dan ook is geboren. Zo simpel is het.

Maar Amerikaanse muziek heeft een heel andere oorsprong net zoals de Amerikanen zelf. Een stukje Europa, met een gedeelte Azië, niet te vergeten een heel stuk Afrika, om maar niet te spreken over de Zuid-Amerikaanse invloeden. En wat krijg je dan uiteindelijk? Inderdaad een vermenging van culturen, instrumenten en muziekstromingen. Je zou dus kunnen stellen dat Amerikaanse muziek een grote mix is van, van alles en nog wat.

Zo ongeveer alles wat wij nu moderne muziek noemen heeft dan eigenlijk zijn oorsprong uit die Amerikaanse mix. Ergens begonnen in de jaren 30 van de vorige eeuw. En eigenlijk kennen we al die stromingen wel. De dixieland, De blues, de jazz, de rock ’n roll, de Rock, de Country en Western, de soul en vervolgens weer alle nieuwe stromingen die hier uit voort zijn gekomen. En geloof het of niet, maar dit gehele handeltje is ook naar Europa en dus naar Nederland komen waaien. Daarmee dan ook de instrumenten die het mogelijk moesten maken om deze muziek te spelen.

Het drumstel bijvoorbeeld met de merken Slingerland, Gretch, Rogers, om er maar eens een paar te noemen. Tegenwoordig is DW hot. En eerlijk is eerlijk, machtig mooi materiaal is het. Naast alle invloeden vanuit Amerika waarnaast ook LP een wereld naam heeft opgebouwd op percussie instrumenten. Zijn Europese en natuurlijk ook Japanse instrumenten bouwers driftig bezig om een stuk marktaandeel te verwerven en niet altijd onverdienstelijk. Neemt het merk TAMA maar even als voorbeeld. Ik had er vroeger ook zo een, een Rock Star met dubble bass.

Commercie dus die muziek en wat je ervoor nodig hebt. En ja, ook dat is zondermeer een waarheid.

Maar we gaan eens kijken naar wat typische Amerikaanse slagwerk en percussie instrumenten.

DW bijvoorbeeld, een producent van slagwerk instrumenten, enorm populair onder drummers, ook in Nederland.

Zoals ik al eerder aangaf is de VS het land van “Bigger is Best”. En in de muziek is dat eigenlijk niet anders. Zo ook in het vervaardigen van instrumenten.

En drums, hoe groot wil je ze hebben en hoe gek kan het worden. Nou, als je ooit eens had lopen denken om te gaan leren drummen, houd er dan rekening mee dat het uiteindelijke verhaal er kan gaan uitzien zoals hieronder. ( moeders, houd uw kinderen in de gaten!) Er zijn maar liefst vier mensen nodig om dit drumstelletje in elkaar te zetten;

Mr. Terry Bozzio krijgt even een drumstelletje van DW om mee te spelen.

Nu snap waarschijnlijk geen mens dat je hierop nog kunt spelen ook. Pas op, het kan dus echt! En omdat dit nog niet groot genoeg is, zetten we er gewoon nog eentje naast met daarachter Chad Wakerman.

Let wel, en laat je dan ook bepaald niet gek maken, beide heren kunnen, om het maar eens te zeggen, “toch wel heel aardig trommelen”, maar aan de afmetingen van deze gevallen hebben zij hun status echt niet verdient. Ook zij zijn ooit begonnen, met talent, op een standaard vijfdelig drumstel. Maar ja, Amerikanen, het kan niet groot genoeg. En waar en of het stopt? Geen flauw idee!

The US.

2011-01-31T19:10:00.000+01:00

Yep, Het kon natuurlijk niet uitblijven, the next stop is The United States of America.

Vanaf Cuba maar een klein eindje verder, maar een gigantisch verschil als het gaat om muzikale stromingen en hoe die ons leven hebben weten te beïnvloeden. En niet alleen de muziek, maar we gaan het hier niet hebben over Cola, Hot Dogs en Hamburgers in de volgende artikelen. Maar alleen over muziek en met name de invloed van slagwerk en percussie in deze muziek.

De US, het land van de onbegrensde mogelijkheden en miljoenen mensen die naar dit noordelijke continent door de eeuwen heen zijn vertrokken, de immigranten dus. Uit werkelijk alle uithoeken van de wereld zijn ze gekomen en nu nog steeds.

Om dan maar meteen een immigrant aan te halen die het daar wel heeft gemaakt, is een dame die we even vanuit Cuba hebben gevolgd. En ik had het al eens geroepen, het is mijn speciale vriendin. Haar thuis is nu Miami in het warme Florida. En wat deze dame mee heeft genomen van het warme Cuba is ritme, bakken vol met dit heerlijke spul, om van te smullen.

Gek is dat natuurlijk niet. Wat we in de vorige berichten hebben kunnen zien is dat de ontwikkeling in Cuba, om het maar eens te zeggen “een paar dagen achter loopt”. Dat neemt niet weg dat de spirit in de cultuur en de mensen zit en een mooie grote aankleding alleen maar een kwestie van centen is. Maar ja, het motto in “The States” is nu eenmaal “Bigger is best”. En dat laat zich dan ook snel zien als Gloria met haar clubje muzikanten een show geeft. En dat is dan weer typisch, daar waar het kapitaal zit kan het dan ook worden uitgegeven.

En het ritme gaat je pakken, maar daar kom je zelf nu wel heel snel achter;

En omdat ik het toch niet kan laten, trekken we nog een vaatje ritme open. Dezelfde dame, maar nu samen met een vriendje uit Puerto Rico, nog zo een immigrant, nou ja, eigenlijk ook weer niet. Maar dat doet er verder niet echt toe;

Nou dit leek me dan wel een aardige binnenkomer. In de volgende artikelen trekken we verder de US in om eens te zien wat we daar nu allemaal tegen komen. Dat gaat dan nog wel een aantal artikelen op leveren, maar of dit nu zo erg is?

Cuba en de passie

2011-01-30T00:20:00.001+01:00

Zoals gezegd, we blijven nog even plakken op Cuba. Tenslotte is het niet verkeerd om op een tropisch eiland even te blijven hangen, zeker niet als je niet zoveel hebt met ons Hollands wintertje. Nu is Cuba, mede door de jarenlange isolatie door o.a de US niet echt meegekomen in een moderne ontwikkeling zoals wij die in het westen kennen. Dit laat zich dan ook, met name in het straatbeeld, goed zien. Echter, Vele Cubanen zijn ook al tientallen jaren geleden als politiek vluchteling naar de US uitgeweken en hebben daar aan een “betere toekomst” gewerkt. Zo ook muzikaal. Al was het maar de ontwikkeling van de verschillende instrumenten.

In de US, het land van de onbegrensde mogelijkheden, zijn uiteraard verschillende musici uitgebloeid naar het internationale topniveau, waar zij deze status nooit hadden bereikt als zij op Cuba waren gebleven. Gloria Estefan, maar even als een uitstekend voorbeeld hiervan genomen. Maar goed, we gaan het hier verder niet over politiek hebben, maar over muziek en het daarbij behorende instrumentarium. By the way, als je een keer de kans krijgt om naar Cuba af te reizen, dan zou ik dat zeker niet laten. Met al zijn beperkingen is en blijft het een geweldig eiland in vele opzichten.

Cuba, het land van de grote sigaren, de oude Amerikaanse benzine slurpende sleeën, het tropische klimaat, maar vooral de Salsa en de andere geweldige ritmische muziek. Maar ook het land van waar oud en jong, vrouw en man, een gemeenschappelijke passie hebben. De muziek.

En dat muziek tijdloos is en ook voor de meest uiteenlopende leeftijden een dezelfde passie kan oproepen bewijst wel het volgende fragment van de

“Buena Vista Social Club and Cold Play”;

Het geweldige van het bovenstaande fragment is natuulijk de geweldige percussie partijen die hier uitermate goed naar voren komen.

Nu is het wel zo dat muziek en dans in de meeste gevallen 2 dingen zijn die niet zonder elkaar kunnen, en dat dit op Cuba niet anders is, zal dan ook geen verassing zijn. Zo is ook dans cultuur gebonden en ook in de caribische regio's veelal ook een plezierige zaak om naar te kijken.

We kennen inmiddels het "buikdansen" uit de oosterse wereld. Het caribische danseffect laat zich meer in de heupen zien en daarnaast het aspect van het betere gooi en smijtwerk. Tja, je blijft er fit bij, heb ik me laten vertellen;

Tot zover het Cubaanse verhaal. De volgende locatie waar we eens wat gaan rond snuffelen is maar een klein eindje van Cuba vandaan, maar wel er eentje welke in het westen een enorme grote invloed heeft gehad op de moderne muziek, zoals wij die nu ervaren. En ik kan er niet omheen, de invloed van dit land heeft niet alleen betrekking op muziek.